اروتیک آرینگا

آرینگاها بیش از هر چیز با تفاوتشان با نزدیک‌ترین خویشاوندانشان شناخته می‌شوند. از نظر زبان و فرهنگ به جهان لوگبارای غرب نیل در اوگاندا تعلق دارند و مدت‌ها بیگانگان آنان را به سادگی لوگبارا می‌نامیدند. دو چیز این تفاوت را نشان می‌دهد: گویش ویژه‌شان که اغلب لوگبارای پایین نامیده می‌شود، و دینشان. آرینگاها در اکثریت قریب به اتفاق مسلمان‌اند، در حالی که بیشتر لوگبارایی‌هایی که در جنوبشان زندگی می‌کنند مسیحی‌اند. این عوامل با هم آنان را به قومی مستقل تبدیل کرده‌اند. در سال 2000 آنان ناحیه‌ای مستقل از آن خود یافتند، یومبه، که از ناحیه آروآ و حول آنچه پیش‌تر شهرستان آرینگا نامیده می‌شد شکل گرفت.

سرزمینشان دورترین گوشه شمال غربی اوگاندا است: ساوانای باز و زمین‌های کشاورزی که تا مرز سودان جنوبی امتداد دارند. خانواده‌ها کاساوا، ذرت سورگوم، ارزن، کنجد و توتون می‌کارند و زندگی بیش از آن‌که بر شهرها متمرکز باشد بر آبادی‌ها و تبارها متمرکز است. زبانشان از زبان‌های سودانی مرکزی است. این زبان با زبان‌های لوگبارا و مادی که در همسایگی‌اند به یک خانواده تعلق دارد، اما با کاکوا، زبان نیلی‌ای که درست در غرب آنان گفته می‌شود، و با زبان‌های بانتوی جنوب اوگاندا به یک خانواده تعلق ندارد. مردم برای داد و ستد، مدرسه و ارتباط با دولت از سواحیلی و انگلیسی استفاده می‌کنند.

اسلام در قرن نوزدهم با بازرگانان و سربازانی که از سودان به سمت جنوب می‌آمدند وارد شد و ریشه‌ای ژرف دواند. نماز جمعه، روزه ماه رمضان و آموزش قرآنی الگوی هفته و سال را تعیین می‌کنند. اقلیتی کاتولیک که مرکزش مأموریت تبلیغی در لودونگا است، در کنار اکثریت مسلمان زندگی می‌کند.

تاریخ اخیر دشوار بوده است. بسیاری از مردان غرب نیل، از جمله آرینگاها، در ارتش ایدی امین خدمت کردند. وقتی حکومت او در سال 1979 سقوط کرد، کل منطقه بهای این پیوند را پرداخت. انتقام‌جویی‌ها شمار عظیمی از مردم را به تبعید در سودان و زئیر راند و بسیاری تا اواسط دهه 1980 یا بعد از آن به خانه بازنگشتند. در دهه 1990 یک شورش محلی به نام جبهه نجات ملی اوگاندای دوم که تکیه بسیاری بر سرزمین آرینگاها داشت، شکل گرفت و با توافق صلحی که در سال 2002 در یومبه امضا شد پایان یافت. از آن زمان آرینگاها از پناهنده بودن به میزبان بودن رسیده‌اند. یومبه در سال 2016 برای پذیرش کسانی که از جنگ داخلی سودان جنوبی می‌گریختند، بیدی بیدی را گشود و به یکی از بزرگ‌ترین شهرک‌های پناهجویان جهان تبدیل شد، روی زمینی که بسیاری از خانواده‌های محلی سال‌های تبعید خود را در آن به یاد دارند.