اروتیک کوگو

کوگو که با نام‌های کوئگو، موگوجی، مینیته یا نیدی نیز شناخته می‌شوند، از کوچک‌ترین و کم‌مستندترین مردمان دره‌ی پایین اُمو در اتیوپی‌اند. شمارشان تنها حدود یک تا دو هزار نفر است و سرشماری ملی 2007 حدود 1,974 کوگو را ثبت کرده که بیشترشان در ناحیه‌ی نیانگاتوم زندگی می‌کنند. آنان در کرانه‌های جنگلی رود اُمو و شاخه‌های آن سکونت دارند و در میان گروه‌های همسایه‌ی بسیار بزرگ‌تر پراکنده‌اند.

جامعه و معیشت

کوگوها در گذشته گردآورنده و شکارگر بوده‌اند و شکار، گردآوری عسل وحشی و به‌ویژه ماهیگیری همچنان محور هویت آنان است. آنان سازندگان ماهر قایق و قایقرانانی سرشناس‌اند که بیشتر عمر خود را روی رود می‌گذرانند و امروز در اقتصادی مختلط، ماهیگیری و گردآوری را با کشت کوچک‌مقیاس در زمین‌های برجای‌مانده پس از فروکش سیلاب و زنبورداری ترکیب می‌کنند. از آنجا که سنتاً گاو اندکی داشته‌اند یا اصلاً نداشته‌اند، مدت‌ها در رابطه‌ی وابستگی با همسایگان قدرتمندتر دارای گله قرار گرفته‌اند. آنان گوشت، عسل و حمل‌ونقل رودخانه‌ای را به حامیانی از مورسی، بودی و کارا می‌دهند و در ازای دام مورد نیاز برای مهریه دریافت می‌کنند، و جایگاه اجتماعی‌شان غالباً فروتر بوده است. روابط با نیانگاتوم گشوده‌تر و متقابل‌تر توصیف می‌شود، از جمله ازدواج میان‌گروهی. وابستگی به چرخه‌ی فصلی سیلاب، کوگوها را به‌ویژه در برابر تغییرات جریان رود در بالادست آسیب‌پذیر کرده است.

زبان و ظاهر

زبان کوگو به شاخه‌ی سورمیِ جنوب‌شرقی از خانواده‌ی نیلی-صحرایی تعلق دارد، با زبان مورسی خویشاوندی نزدیک دارد و بخش قابل‌توجهی از واژگان آن را با آن مشترک است. این زبان در معرض خطر است و بسیاری از کوگوها دوزبانه‌اند یا به سوی زبان حامیان خود گرایش یافته‌اند. از نظر ظاهر، کوگوها به همسایگان دره‌ی اُمو شبیه‌اند و اغلب مد زیورآلات گروه‌های غالب اطرافشان را می‌پذیرند: نقاشی بدن و صورت با گچ سفید و گل اُخرا، کنده‌کاری‌های نقش‌دار روی پوست، زیورهای منجوق‌دوزی و پوشاک چرمی دباغی‌شده. پوشاک عموماً ساده و کاربردی است و متناسب با زندگی شکار، گردآوری و کار روی رود است، در حالی که سبک‌های تزئینی وام‌گرفته، پیوند اجتماعی عمیق کوگوها با مردمانی را نشان می‌دهد که در میانشان زندگی می‌کنند.