اروتیک یاوالاپیتی

یاوالاپیتی‌ها (که یائولاپیتی نیز نوشته می‌شود) قومی بومی در منطقهٔ شینگوی علیا، در پارک بومی شینگو در ایالت ماتو گروسو در مرکز برزیل، هستند. آنان به زبانی از خانوادهٔ آراواکی سخن می‌گویند و یکی از ملت‌های کوچک‌تر جامعهٔ چندقومی و چندزبانهٔ شینگوی علیا را تشکیل می‌دهند؛ جامعه‌ای که در آن چند قوم فرهنگ آیینی و مادی مشترکی دارند و در عین حال زبان‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند. جمعیت آنان اندک است، در حد چند صد نفر، تقریباً بین 150 تا 250 نفر.

جامعه و معیشت

مردمان شینگوآنو در روستاهای بزرگ و اشتراکی زندگی می‌کنند که پیرامون میدانی مرکزی ساخته شده‌اند؛ میدانی که خانهٔ مردان در آن قرار دارد و صحنهٔ آیین‌هاست. معیشت ترکیبی است از ماهی‌گیری، کشت مانیوک تلخ (که به آرد و فرنی تبدیل می‌شود) و گردآوری خوراکی‌های جنگل و رودخانه؛ شکار جانوران خشکی نسبتاً محدود است و به‌طور سنتی از خوردن بیشتر پستانداران و پرندگان پرهیز می‌شود. مردمان شینگوی علیا از راه ازدواج‌های میان‌قومی، مبادلهٔ کالاهای تخصصی و آیین‌های مشترک، به‌ویژه کواروپ، که جشنی سوگواری برای بزرگداشت درگذشتگان اخیر است و روستاهای متحد را برای مسابقات کشتی موسوم به هوکا-هوکا، رقص و مبادله گرد هم می‌آورد، به هم پیوند خورده‌اند. یاوالاپیتی‌ها گاه نقشی محوری در میزبانی و میانجی‌گری در این شبکهٔ منطقه‌ای داشته‌اند.

ظاهر و زیورآلات

مردمان شینگوآنو قدی متوسط دارند، با پوست قهوه‌ای مسی و موی صاف و سیاه که اغلب به‌صورت چتری آرایش می‌شود. آرایش بدن بسیار پیشرفته است: بدن‌ها با رنگ قرمز آناتو (اوروکوم) و رنگ سیاه ژنیپاپو با نقش‌هایی نقاشی می‌شوند که سن، جایگاه و مناسبت را نشان می‌دهد. زیورها شامل بندهای پنبه‌ای بازو و ساق پا، آرایه‌های صدفی و پَری، و برای زنان، اولوری کوچک و سه‌گوش است. نقاشی بدن، سرپوش‌های پَری و پوشاک ویژهٔ کشتی محور ظاهر در جشن‌هاست و مراقبت دقیق از بدن نشانهٔ شخصیت شایسته و متمدن شینگوآنویی تلقی می‌شود.