اروتیک مهیناکو

قوم مهیناکو (با املای Mehináku یا Mehinacu نیز نوشته می‌شود) از مردمان بومی منطقه بالادست شینگو در ایالت ماتو گروسو در مرکز برزیل هستند که درون پارک بومی شینگو زندگی می‌کنند. جمعیتشان تنها چند صد نفر است، به زبانی آراواکی سخن می‌گویند و به جامعه چندقومی بالادست شینگو تعلق دارند؛ خوشه‌ای از اقوام که فرهنگ آیینی و سبک مادی مشترک دارند، اما به زبان‌هایی از چند خانواده زبانی نامرتبط سخن می‌گویند. سکونتگاهشان حلقه‌ای از خانه‌های بزرگ با سقف کاهی است که گرداگرد میدانی مرکزی قرار دارند؛ میدانی که خانه مردان و نی‌های مقدس را در خود جای داده است، چیدمانی که در این منطقه رایج است.

جامعه و معیشت

قوم مهیناکو به‌طور گسترده از طریق قوم‌نگاری‌های انسان‌شناس، توماس گرگور، شناخته می‌شوند که زندگی روزمره‌شان را طی چند دهه ثبت کرده است. معیشت آنان بر ماهی‌گیری در رودخانه‌ها و تالاب‌های منطقه استوار است و با کشت فشرده مانیوک تلخ که به آرد و نان تخت تبدیل می‌شود تکمیل می‌گردد. از شکار جانوران خشکی تا حد زیادی پرهیز می‌شود و رژیم غذایی بر ماهی، پرندگان و گیاهان کشت‌شده متمرکز است. مردمان بالادست شینگو به روابط مسالمت‌آمیز و آیین‌های میان‌روستایی شهرت دارند، از جمله Kwarup، جشنواره‌ای سوگواری برای گرامی‌داشت درگذشتگان، و مسابقات کشتی huka-huka که میان جوامع پیوند می‌سازد. تخصص‌های پیشه‌وری روستاها را به هم پیوند می‌دهد، به‌طوری که هر گروه با کالاهای تجاری ویژه‌ای مانند سفال، کمربند صدف یا کمان شناخته می‌شود.

ظاهر و زیورآلات

پوشش روزمره بسیار اندک است و بدن بیشتر آراسته می‌شود تا پوشیده. پوست با رنگ قرمز آناتو (urucum) و رنگ سیاه جینیپاپو در الگوهای هندسی نقاشی می‌شود، در حالی که مناسبت‌های آیینی به زیورهای پر، کمربندهای صدف و نوارهای پنبه‌ای که بر بازوها و زیر زانو بسته می‌شوند نیاز دارند. مردان به‌طور سنتی پوشش کوچکی به نام uluri می‌پوشند و موی سر به شکل چتری کاسه‌ای متمایزی کوتاه می‌شود. زیور بدن نشانه سن، جایگاه و آمادگی برای آیین است و زیبایی جسمانی در زیباشناسی مهیناکو، کشتی و خواستگاری موضوعی تکرارشونده است که در آن بدن آراسته و نقاشی‌شده تحسین می‌شود.