اروتیک آچه‌ها

برای نسل‌ها، مردم Aché بیشتر از آنچه با آنان دیدار شود درباره‌شان شنیده می‌شد، و مهاجرنشینان پاراگوئه‌ای بیش از دیدارشان از آنان خبر داشتند. ایشان در دسته‌های کوچک و کوچ‌نشین در جنگل اقیانوس اطلس نیمه‌گرمسیری شرق پاراگوئه زندگی می‌کردند. با کمان‌های بلند شکار می‌کردند، درختان نخل را برای نشاسته و لارو خوراکی می‌بریدند و برای عسل وحشی به لانه‌های زنبور یورش می‌بردند، و تا نیمه‌ی دوم سده‌ی بیستم از تماس پایدار با بیگانگان پرهیز داشتند. Aché واژه‌ی خودشان برای «انسان» است. نام قدیمی‌تر، Guayakí، از همسایگانی که به گوارانی سخن می‌گفتند آمده بود و بار تحقیر داشت. زبانشان به شاخه‌ی Tupi-Guarani از خانواده‌ی Tupian تعلق دارد. این زبان با گوارانی که در بیشتر نقاط پاراگوئه گفته می‌شود خویشاوند است، اما زبانی جداگانه است نه گویش، و امروزه بیشتر Aché گوارانی هم می‌دانند. معمولاً چهار گروه منطقه‌ای بازشناخته می‌شوند: Aché شمالی که بزرگ‌ترینشان‌اند، و Yvytyruzu، Ypety و Ñacunday Aché. هر یک زمانی شبکه‌ای مستقل از دسته‌ها بود.

هنگام آغاز تماس، این تماس خشونت‌بار بود. با گسترش دامداری و قطع درختان و استقرار در جنگل، دسته‌های Aché شکار شدند، کودکانشان ربوده و به‌عنوان خدمتکار فروخته شدند. بازماندگان به مناطق محصور منتقل شدند، جایی که بیماری‌های همه‌گیر تنفسی در عرض چند سال بسیاری را کشت. در دهه‌ی 1970 پژوهشگران و فعالان حقوق بشر دولت Stroessner را به نسل‌کشی متهم کردند و رهبران Aché بعدها این اتهام را با استناد به صلاحیت قضایی جهانی به دادگاهی در آرژانتین بردند. بسیاری از Aché سالخورده در جنگل زاده شده‌اند و هنوز زندگی پیش از تماس را به یاد دارند. امروز حدود دو هزار Aché در شماری اندک از جامعه‌ها در شرق پاراگوئه زندگی می‌کنند. کشاورزی می‌کنند، کار مزدی می‌پذیرند و هنوز در جاهایی که جنگل باقی مانده شکار می‌کنند، از جمله بر پایه‌ی حقوق بهره‌برداری سنتی در منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی جنگلی Mbaracayú. بیشترشان مسیحی‌اند، میراث مبلغان پروتستان و کاتولیک که مستعمره‌های نخست را اداره می‌کردند. Aché همچنین از پرمطالعه‌ترین گردآورندگان غذا در جهان‌اند و موضوع دهه‌ها پژوهش میدانی درباره‌ی شکار، تقسیم غذا، رشد و مرگ‌ومیر بوده‌اند. یک یافته مدام تکرار می‌شود: گوشت شکار میان کل دسته تقسیم می‌شود و شکارچی اغلب تنها بخش کوچکی از آنچه آورده را می‌خورد. تقسیم‌کردن بیش از آنکه ادبی باشد، منطق بنیادین زندگی اردوگاهی است.