اروتیک آچوآرها

آچوار مردمی بومی در حوضه غربی آمازون هستند که در کنار رودهای پاستازا، واساگا و مورونا، در دو سوی مرز میان شرق اکوادور و شمال پرو زندگی می‌کنند. شمارشان ده‌ها هزار نفر است و به زبان آچوار-شیویار سخن می‌گویند، زبانی از خانواده جیواروان (چیچام) که با زبان همسایگان شوار خویشاوندی نزدیک دارد. نامشان به نخل آگواخه اشاره دارد که جنگل باتلاقی سرزمین آنان را فرا گرفته است.

جامعه و معیشت

خانوارهای آچوار به سنت در سکونتگاه‌های پراکنده و تا حد زیادی خودکفا زندگی می‌کنند که حول خانه بیضی‌شکل بزرگی شکل گرفته‌اند که خانواده گسترده‌ای را در خود جای می‌دهد. مردان با تفنگ‌های دمی و تفنگ‌های ساچمه‌ای شکار می‌کنند و ماهی می‌گیرند، در حالی که زنان باغ‌های یوکا می‌کارند و شراب یوکا (نیخیامانچ) را که خوراک اصلی زندگی روزمره و میهمان‌نوازی است، تهیه می‌کنند. زندگی اجتماعی بر پایه خویشاوندی، پیوندهای ازدواج و گفتگوهای رسمی دیدار می‌چرخد. رؤیا و رؤیت در اندیشه آچوار جایگاه محوری دارد: مردم از طریق روزه‌داری و آماده‌سازی گیاهان به دنبال رؤیاهای بیداری از نیروی نیاکان به نام آروتام می‌گردند و رؤیاها هر صبح به عنوان راهنمای شکار و رویدادهای پیش رو تعبیر می‌شوند. شامان‌ها (اویشین) بیماری را تشخیص داده و درمان می‌کنند؛ بیماری‌ای که کار تیرها و ارواح نامرئی دانسته می‌شود.

ظاهر و آرایش

آچوارها برای مراسم و دیدارهای رسمی صورت خود را با آچیوته قرمز و جنیپا سیاه در خطوط هندسی ظریف رنگ می‌کنند، پوشش‌های نخی بافته به تن می‌کنند و تاج‌هایی از پر توکان و دیگر پرندگان بر سر می‌گذارند. گردنبندهای منجوق‌دوزی، جغجغه‌های دانه‌ای و طرح‌های نقاشی‌شده جایگاه و آمادگی را نشان می‌دهند. بیشتر پوشش روزمره امروزه لباس غربی معمولی است، اما مناسبت‌های آیینی و سیاسی زینت کامل سنتی را بیرون می‌آورند. در دهه‌های اخیر آچوارها به دلیل مقاومت سازمان‌یافته در برابر استخراج نفت و جنگل‌زدایی در سرزمین‌های ثبت‌شده خود در سطح بین‌المللی شناخته شده‌اند و از جنگلی دفاع می‌کنند که آن را سرشار از موجوداتی شبیه خویشاوند می‌دانند.