اروتیک ویچی

Wichí مردمی بومی از منطقهٔ گران چاکو هستند، دشتی پست، خشک و پهناور در شمال آرژانتین و جنوب بولیوی، که در امتداد نظام‌های رودخانه‌ای Bermejo و Pilcomayo زندگی می‌کنند. این مردم که پیش‌تر با نام Mataco شناخته می‌شدند، نامی که امروزه به‌طور گسترده توهین‌آمیز تلقی و رد می‌شود، به گویش‌هایی از زبان Wichí Lhamtés در خانوادهٔ Matacoan سخن می‌گویند و جمعیتشان ده‌ها هزار نفر است و از پرجمعیت‌ترین مردمان بومی چاکوی آرژانتین به شمار می‌روند.

جامعه و معیشت

به‌طور سنتی، مردم Wichí زندگی کوچ‌نشین داشتند و شکارچی، ماهیگیر و گردآورنده بودند. آنان در جنگل و در امتداد رودخانه‌ها حرکت می‌کردند تا شکار کنند، در مهاجرت‌های فصلی ماهی بگیرند و میوه‌های وحشی، عسل و گیاه فیبری chaguar را گردآوری کنند. جنگل همچون انباری غذایی است: غلاف‌های algarrobo، درختی شبیه خرنوب، آرد می‌شوند و از آن نوشیدنی سنتی تهیه می‌شود، و عسل وحشی به‌ویژه ارزشمند است. گروه‌ها کوچک و برابری‌طلب بودند و به‌جای رؤسای رسمی، با بزرگان محترم و شامان‌ها اداره می‌شدند. استعمار، دامداری، قطع درختان و پاکسازی سریع چاکو برای کشت سویا و پرورش گاو، سرزمین آنان را به‌شدت کاهش داد و بسیاری را به جوامع یکجانشین، کار مزدی و شهرک‌های وابسته به مبلغان مذهبی کشاند؛ جایی که ماهیگیری، فروش صنایع دستی و کار فصلی اکنون پایهٔ گردآوری غذا را که بسیار کوچک‌تر شده، تکمیل می‌کنند. مسیحیت، به‌ویژه انگلیکن و انجیلی، گسترده است و در کنار باورهای پایدار دربارهٔ ارواح جنگل و نقش شامان وجود دارد.

ظاهر و زیورآلات

در آب‌وهوای گرم چاکو، لباس سنتی بسیار ساده بود و امروزه بیشتر مردم Wichí لباس‌های نخی مدرن معمولی می‌پوشند. این مردم بیش از همه با صنایع دستی الیافی شناخته می‌شوند: زنان گیاه chaguar، گیاهی از خانوادهٔ بروملیاد، را به نخ محکم تبدیل می‌کنند و آن را می‌تابند تا کیسه‌های حمل مقاوم به نام yicas بسازند که با نوارهای هندسی به رنگ‌های خاکی، با رنگ‌های طبیعی و رنگ‌های گیاهی تزیین شده‌اند. گردنبندهای دانه، چوب و سایر مواد طبیعی به‌عنوان زیور ساده به کار می‌روند. تزیینات بدنی گسترده امروزه ویژگی برجسته زندگی Wichí نیست، اما بافندگی آنان بیانی مورد ستایش از هویت و منبع درآمدی ارزشمند است.