اروتیک اورو (اوروس)

اورو، که با نام اوروس هم شناخته می‌شوند، مردمی بومی آند هستند که بیشتر با جزیره‌های شناور مصنوعی‌شان از نی توتورا در دریاچه تیتیکاکا، روی مرز پرو و بولیوی، شناخته می‌شوند. زبان اجدادی‌شان، زبان اورو، به خانواده کوچک اورو-چیپایا تعلق دارد، هرچند بیشتر اوروهای تیتیکاکا امروز به آیمارا و اسپانیایی سخن می‌گویند. آنان خود را از کهن‌ترین مردمان آند می‌دانند.

جامعه و معیشت

اوروس ده‌ها جزیره شناور می‌سازند و پیوسته بازسازی می‌کنند، با چیدن لایه‌های نی توتورای بریده روی بسترهای ریشه‌ای شناور که در آب‌های کم‌عمق لنگر انداخته‌اند. نزدیک شهر پونو، برخی جزیره‌ها خانه یک خانواده گسترده‌اند و برخی دیگر جوامع کوچکی با مدرسه و کلیسای کوچک را در خود جای داده‌اند. از آنجا که نی‌ها از زیر می‌پوسند، باید پیوسته لایه‌های تازه افزود، به‌طوری‌که جزیره‌ای که به‌خوبی نگهداری شود می‌تواند دهه‌ها دوام بیاورد. همان نی مواد خانه‌ها، برج‌های دیده‌بانی، مبلمان و قایق‌های بالسای ظریف را فراهم می‌کند که زمانی محور سفر و ماهیگیری بودند. معیشت سنتی بر ماهیگیری، شکار و به‌دام‌اندازی پرندگان دریاچه، و گردآوری نی و تخم‌مرغ استوار بود و کالاها با جوامع آیمارای سرزمین اصلی مبادله می‌شد. در دهه‌های اخیر گردشگری به منبع درآمد عمده‌ای تبدیل شده است؛ بسیاری از خانواده‌ها اکنون میزبان گردشگرانند، صنایع دستی نی می‌فروشند و زندگی در جزیره را با زمان گذراندن در سرزمین اصلی ترکیب می‌کنند.

ظاهر و زیورآلات

لباس اوروها تا حد زیادی از سبک گسترده‌تر آیمارای حوضه تیتیکاکا پیروی می‌کند و نه یک لباس جداگانه. زنان دامن‌های چین‌دار روی هم به نام پولرا، بلوزها و پتوهای گلدوزی‌شده، شال‌های رنگارنگ که روی شانه بسته می‌شود، و موهایی در دو گیس بلند می‌پوشند که اغلب در پشت با منگوله‌ای پشمی به هم متصل می‌شوند و کلاه بولر یا کلاه لبه‌دار بر سر دارند. مردان پانچوهای بافته، شلوار و کلاه‌های بافتنی با گوش‌پوش در برابر سرما و تابش خیره‌کننده فلات مرتفع می‌پوشند. چهره‌ها اغلب گلگون و از آفتاب و ارتفاع فرسوده است. برجسته‌ترین عنصر فرهنگ مادی اوروس زیور شخصی نیست، بلکه خود نی است که در همه چیز، از جزیره‌ها تا قایق‌هایشان، به کار می‌رود.