اروتیک آوا گوارانی‌ها

در زبان خودشان واژه آوا به سادگی به معنای انسان یا موجود بشری است، و نامی کامل‌تر که برخی از بزرگان به کار می‌برند، یعنی آوا کاتو ایته، معمولاً به «مردم واقعی» ترجمه می‌شود. بیگانگان برچسب‌های دیگری را ترجیح داده‌اند. پاراگوئه‌ای‌ها مدت‌ها ایشان را «چیریپا» می‌خواندند، در حالی که در برزیل با نام «نانده‌وا» ثبت شده‌اند، نامی که بر پایه نانده ساخته شده، واژه گوارانی برای «ما» که شامل مخاطب هم می‌شود. هر برچسبی که باشد، این گروه با تکو تعریف می‌شود، یعنی شیوه زندگی گوارانی، و با تکوها، یعنی سرزمینی که آن شیوه زندگی در آن ممکن است. بیشتر داستان امروزی ایشان درباره حفظ، از دست دادن و بازپس‌گیری آن سرزمین است.

سرزمین ایشان حوضه بالادست رود پارانا است که زمانی جنگل اطلس آن را پوشانده بود. این سرزمین شرق پاراگوئه را دربر می‌گیرد، به‌ویژه استان‌های کانیندیو و آلتو پارانا، و از رودخانه به ایالت‌های برزیلی ماتو گروسو دو سول، پارانا و ساو پائولو کشیده می‌شود، جایی که اغلب با همسایگان کایوآ خود ذخیره‌گاه‌ها را تقسیم می‌کنند. زبان ایشان به شاخه توپی-گوارانی خانواده توپیایی تعلق دارد و به میبیا و کایوآ نزدیک است. همچنین از خویشاوندان نزدیک گوارانی پاراگوئه‌ای است، زبان روزمره میلیون‌ها پاراگوئه‌ای غیربومی. این وضعیت آوا گوارانی را در جایگاهی عجیب قرار می‌دهد: زبان گوارانی نماد ملی است، در حالی که ایشان تنها بخش کوچکی از جنگلی را در اختیار دارند که زمانی در آن رفت‌وآمد می‌کردند.

زندگی دینی حول رهبران دعا می‌گردد که اغلب نانده‌رو نامیده می‌شوند و جلسات طولانی شبانه‌ای از سرود و رقص را رهبری می‌کنند که با جغجغه‌های کدویی و لوله‌های بامبویی که بر زمین کوبیده می‌شوند، هماهنگ می‌شود. قوم‌نگار کورت نیموئندایو در اوایل دهه 1900 میان شاخه آپاپوکوا زیست و نام خانوادگی خود را از نامی گرفت که ایشان به او داده بودند. او ثبت کرد که نام کودک را شامان آشکار می‌کند و بخشی از روح به شمار می‌آید. همچنین ثبت کرد که چگونه در طول قرن نوزدهم جوامع کامل به سوی شرق، به سمت اقیانوس اطلس راهی شدند تا ایوی مارانه‌ی، سرزمین بی‌بدی را بجویند. کلیساهای کاتولیک و به‌ویژه پنطیکاستی از آن زمان نفوذ عمیقی یافته‌اند، و گاه در اصطکاک آشکار با رهبران دعا.

قرن بیستم جنگل را از میان برد. ابتدا امتیازهای یربا ماته آمد، سپس مزارع دامداری و مزارع سویا که بیشتر جنگل‌های شرق پاراگوئه را پاک کردند. مخزنی که پشت سد ایتایپو پدید آمد و در سال 1982 پر شد، جوامع آوا گوارانی را در هر دو کرانه پارانا آواره کرد. امروز بسیاری از ایشان در ذخیره‌گاه‌های کوچک یا روی زمین‌هایی زندگی می‌کنند که از طریق اشغال و دعاوی حقوقی بازپس‌گرفته‌اند. آنان در جایی که خاک اجازه دهد ذرت، مانیوک و لوبیا می‌کارند و برای کار مزدی در مزارع اطراف خود کار می‌کنند.