اروتیک بوروآنوها

بوروانوها گروهی از مردم ماپوچه‌اند که نامشان از یک مکان گرفته شده است: بوروا، سرزمین کم‌ارتفاع و سبز میان رودهای Cautín و Toltén در منطقه‌ای که امروز در شیلی به نام آراوکانیا شناخته می‌شود. آنچه در نگاه بیگانگان، نزدیک به سه قرن، آنان را از دیگران متمایز می‌کرد، ظاهرشان بود. وقایع‌نگاران اسپانیایی و مسافران بعدی بارها یادآور می‌شدند که بسیاری از مردم بوروا پوست روشن، چشمان روشن و موهای بور یا مایل به قرمز داشتند، در حالی که به زبان Mapudungun سخن می‌گفتند و از هر نظر مانند ماپوچه‌ها زندگی می‌کردند. توضیح معمول، قیام بزرگ سال ۱۵۹۸ است که شهرهای اسپانیایی جنوب رود Biobío را از میان برد و شمار زیادی اسیر، که بسیاری از آنان زن بودند، در دست ماپوچه‌ها بر جای گذاشت. فرزندانشان به‌عنوان ماپوچه بزرگ شدند و به نظر می‌رسد بوروا بیش از بیشتر نواحی آنان را در خود جذب کرد. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که خود بوروانوها به این موضوع اهمیت زیادی داده باشند. این بازدیدکنندگان بودند که آن را قابل توجه یافتند.

بوروا در میانه داستان مرز قرار داشت. اسپانیایی‌ها در آنجا قلعه‌ای ساختند و آن را از دست دادند، یسوعیان مأموریتی را اداره کردند، و در سال ۱۶۵۱ یکی از مجلس‌های رسمی میان دولت استعماری و رهبران ماپوچه در سرزمین بوروانو برگزار شد. چرخش تندتر پس از استقلال شیلی آمد. در جنگ نامنظم دهه ۱۸۲۰، دسته‌های بوروانو به چریک‌های سلطنت‌طلب پیوستند، از کوه‌های آند گذشتند و در اطراف Salinas Grandes در دشت‌های پامپای آرژانتین ساکن شدند. آنجا در اقتصاد دام و نمک دشت‌ها به قدرتی تبدیل شدند و مستقیماً با بوئنوس آیرس داد و ستد کردند. این وضع در سال ۱۸۳۴ در Masallé پایان یافت، آنگاه که Calfucurá، تازه‌وارد از سوی شیلی، رهبران برجسته بوروانو را در جریان آنچه دیدار تجاری معرفی شده بود کشت و قلمرو آنان را تصاحب کرد. بازماندگان پراکنده شدند. بخشی از این گروه بعدها گرد Ignacio Coliqueo، زاده بوروا، جمع شد که سرانجام با دولت آرژانتین هم‌پیمان شد و در Los Toldos در استان بوئنوس آیرس زمین دریافت کرد. نوادگان او هنوز آنجا زندگی می‌کنند و جامعه همچنان نام او را حمل می‌کند.

امروز این نام در دو سوی کوه‌ها باقی مانده است. در شیلی، بوروا منطقه‌ای روستایی از جوامع ماپوچه نزدیک Nueva Imperial است که ساکنانش قطعه‌های کوچک زمین را کشت می‌کنند، چرخه آیینی nguillatun را در کنار پرستش کاتولیک و، به‌طور فزاینده، پرستش انجیلی نگه می‌دارند و در مناقشات زمینی که در سراسر آراوکانیا رایج است سهیم‌اند. در آرژانتین، خانواده‌های Los Toldos از دیرپاترین جوامع ماپوچه دشت‌های پامپا به شمار می‌روند. زبان Mapudungun که هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای خارج از خانواده زبانی کوچک خود ندارد، عمدتاً توسط افراد مسن در هر دو مکان گفتگو می‌شود و آموزش آن به جوانان به یک آرمان مستقل بدل شده است. امروز بوروانو بودن کمتر به ظاهر بستگی دارد تا به دانستن اینکه خانواده‌ات از کدام رود و کدام رهبر است.