اروتیک بائوره‌ها

باوره‌ها مردمی کوچک با زبان آراواکی در آمازون بولیوی هستند، و سرزمین همان‌قدر آنان را تعریف می‌کند که زبانشان. زیستگاه ایشان ساوانای فصلی سیلابی و جزیره‌های جنگلی پراکنده در شمال‌شرقی استان بنی است، پیرامون شهری که نامشان را بر خود دارد، یعنی باوریس، و شهر استانی ماگدالنا، نه چندان دور از رودخانه Iténez که بولیوی به برزیل می‌رسد. هر سال برای ماه‌ها بیشتر این سرزمین زیر آب است و زندگی در اینجا همواره از نوسان میان فصل سیلاب و خشکسالی پیروی کرده است.

خود سرزمین سندی تاریخی است. دشت‌های پیرامون باوریس را سازه‌های خاکی پیش از کلمبی در بر گرفته‌اند: پشته‌های برافراشته، خندق‌های حلقوی و خاکریزهای زیگزاگی بلند که باستان‌شناسان آنها را تله‌های ماهی‌گیری می‌دانند و برای گرفتن ماهی هنگام فروکش کردن آب سیل ساخته شده‌اند. پیوند دادن آنها به هیچ قوم زنده‌ای دشوار است، اما نشان می‌دهند که این چشم‌انداز مدیریت‌شده و پرتحرک، مدت‌ها پیش از ورود اروپاییان وجود داشته است.

شکست بزرگ با یسوعیان آغاز شد. مبلغان حدود سال ۱۷۰۰ به سرزمین باوره رخنه کردند و کشیش سیپریانو باراسه، که پیش‌تر در میان موخوس‌های همسایه مأموریت‌هایی بنا کرده بود، در سال ۱۷۰۲ در آنجا کشته شد. در طی چند دهه باوره‌ها در شهرک‌های مأموریتی گرد آمدند، جایی که عبادت کاتولیکی، طرح شهری به سبک اسپانیایی و مقامات بومی منصوب‌شده از سوی مأموریت، زندگی روزمره را در دست گرفتند. یسوعیان در سال ۱۷۶۷ اخراج شدند، اما تقویم کاتولیک و جشن‌های قدیسان حامی هنوز زندگی اجتماعی را استوار نگه می‌دارند. بعدها رونق لاستیک و گسترش دامداری در ساوانای بنی، آشفتگی و کار سخت بیشتری را به شهرهای بومی منطقه آورد.

زبان باوره از نزدیک‌ترین خویشاوندان گونه‌های موخنیویی است که ترینیتاریو و ایگناسیانو در غرب به آن سخن می‌گویند. امروز این زبان یکی از در معرض انقراض‌ترین زبان‌های بولیوی است: اسپانیایی زبان روزمره است و گویشوران روان بیشتر سالخورده‌اند. با این حال، باوره یکی از زبان‌های بومی است که در قانون اساسی ۲۰۰۹ بولیوی رسمی شمرده شده، و زبان‌شناسانی که با آخرین نسل گویشوران کار کرده‌اند آن را به تفصیل ثبت کرده‌اند؛ موادی که از تلاش‌ها برای آموزش دوباره آن در محل پشتیبانی می‌کند. بسیاری از خانواده‌های باوره هنوز کاساوا، ذرت و موز می‌کارند، در رودخانه‌ها و تالاب‌ها ماهی می‌گیرند و کاکائوی وحشی را که در جزیره‌های جنگلی می‌روید گرد می‌آورند، محصولی که شهرت باوریس را فراتر از بنی برده است.