اروتیک کایپیراها

کائیپیرا روستایی مرکز و جنوب داخلی برزیل است، همان کمربندی که از ارتفاعات São Paulo تا جنوب Minas Gerais و Goiás و Mato Grosso do Sul و شمال Paraná کشیده شده است. این جمعیت در قرن‌های هفدهم و هجدهم از مهاجران پرتغالی و جوامع توپی شکل گرفت و خانواده‌هایشان نسل‌ها به جای پرتغالی، زبان língua geral paulista را حرف می‌زدند، زبان مشترکی بر پایه توپی که در نواحی دورافتادهٔ داخلی سال‌ها پس از آنکه ساحل آن را رها کرده بود، باقی ماند. سرانجام پرتغالی پیروز شد، اما از این تماس تغییر یافته بیرون آمد. لهجهٔ کائیپیرا در همان شنیدن تشخیص داده می‌شود: r پس‌کامی‌ای که porta و carne را به چیزی بدل می‌کند که گوش آمریکایی به‌طرز عجیبی آن را آشنا می‌یابد، به‌همراه تغییرات مصوت‌ها و واژگانی انبوه از کلمات توپی برای گیاهان، جانوران و مکان‌ها. زندگی حول قطعات کوچک زمین ساخته می‌شد، بیش از همه ذرت، که به‌صورت pamonha و curau و quirera به سفره می‌رسد، و حول mutirão، گروه کار جمعی‌ای که همسایگان برای پاک‌سازی یا برداشت محصول یک خانواده بیرون می‌آیند و در ازای آن غذا و آب داده می‌شود و تا دل شب می‌رقصند. Antônio Candido در کتاب Os Parceiros do Rio Bonito این ترتیب را در روستایی در ایالت ساو پائولو ثبت کرد، درست در زمانی که قهوه، دام و نیشکر در حال از هم پاشاندن آن بودند.

دین کاتولیک و خانگی است: محراب‌های خانگی، نذرهایی برای قدیسان که پیاده ادا می‌شود، benzedeiras که چشم‌زخم و بیماری‌هایی را درمان می‌کنند که هیچ کلینیکی نامی برایشان ندارد، و Folia de Reis، گروه‌هایی از خوانندگان که بین کریسمس و عید ظهور مسیح، پرچمی را از خانه‌ای به خانهٔ دیگر می‌برند. کلیساهای پنطیکاستی اکنون سهم بزرگی از همان شهرک‌ها را در اختیار دارند. موسیقی دورترین رسیدن را دارد. viola caipira گیتاری ده‌سیم با پنج جفت سیم دوتایی است و شکل کلاسیک آن dupla است، دو صدا در فاصله‌های سوم موازی نزدیک که در یک moda de viola کار می‌کنند. Cornélio Pires در سال 1929 از جیب خود هزینه داد تا آن را روی صفحه ضبط کند، زیرا هیچ شرکتی باور نداشت بازاری برای آن وجود دارد. sertanejo تجاری از آن نشأت گرفته است، در فاصله‌ای که بیشتر نوازندگان viola با کمال میل برایتان اندازه می‌گیرند. catira با دو ردیف روبه‌روی هم رقصیده می‌شود و نوای کوبه‌ای آن کاملاً با دست‌ها و پاشنه‌های چکمه ساخته می‌شود. خود این واژه هنوز نیش دارد. طرح طنزآمیز Monteiro Lobato در سال 1918 از Jeca Tatu، آن مرد روستایی خمیده و بی‌مصرف، کلیشه‌ای ملی ساخت، و لوباتو سال‌ها بعد کوشید آن را پس بگیرد: آن مرد تنبل نبود، کرم انگلی روده داشت و آنچه لازم داشت یک توالت و یک پزشک بود. هر ژوئن، برزیلی‌های شهری کلاه حصیری، پیراهن چهارخانه و کک‌مک‌های نقاشی‌شده می‌زنند و مانند او لباس می‌پوشند. مردمی که این لباس به آنها اشاره دارد هنوز آنجا هستند، کشاورزی می‌کنند، بار حمل می‌کنند و شهرک‌های کوچک را اداره می‌کنند.