اروتیک پای تاویترا

پای تاویترا به نام یک مکان خوانده می‌شوند. این نام معمولاً «مردم روستای مرکز زمین» ترجمه می‌شود و آنان این را به معنای تحت‌اللفظی می‌گیرند: مرکز، خاسوکا بیندا است، تپه‌ای جنگلی در ارتفاعات آمامبای پاراگوئه که به روایت ایشان جهان نخستین بار در آنجا ساخته شد. آنان یکی از اقوام گوارانی‌اند. زبانشان به خانواده توپی-گوارانی تعلق دارد و با گوارانیِ پاراگوئه‌ای که در سراسر کشور به آن سخن گفته می‌شود خویشاوند است، اما زبانی جداست و خواهر زبان همسایگانشان، مبیا و آوا گوارانی، به شمار می‌رود. در آن سوی مرز زمینی باز، در ایالت ماتو گروسو دو سول برزیل، همین مردم را کایووا می‌نامند، نامی که معمولاً به واژه‌ای کهن به معنای ساکنان جنگل بازگردانده می‌شود. مرز نقشه را تقسیم می‌کند، اما خانواده‌ها، آیین‌ها و زبان را تقسیم نمی‌کند.

برای پای تاویترا، دین بیش از آنکه یک اعتقادنامه باشد، کار نگه داشتن نظم جهان است. رهبران نیایش، اعم از مرد و زن، سال‌ها تمرین می‌کنند تا چرخه‌های بلند نیایش سرودی را که ممکن است تمام شب ادامه یابد بیاموزند. مردان ضرب را با جغجغه‌ای از کدوی خشک نگه می‌دارند و زنان با لوله‌ای بامبو که بر زمین کوبیده می‌شود. برداشت ذرت آیین خاص خود را دارد، سرود بلندی که پیش از خوردن ذرت تازه آن را برکت می‌دهد. مشهورترین مراسم ویژه پسران بود: kunumi pepy، آیین گذاری که در آن لب پایین سوراخ می‌شد تا tembeta، زیور لب مرد بالغ، در آن قرار گیرد. این آیین اکنون بسیار کمتر از گذشته رایج است. پشت همه این‌ها دو اندیشه قرار دارد: teko، شیوه درست زیستن، و tekoha، سرزمینی که در آن این شیوه زیستن ممکن است. کلیساهای کاتولیک و سپس انجیلی پیروانی به دست آورده‌اند، به‌ویژه در سوی برزیلی، اما بسیاری از جوامع هنوز از رسوم کهن پیروی می‌کنند.

قرن بیستم بر هر دو سوی مرز سخت گذشت. پس از جنگ پاراگوئه، شرکت‌های یربا ماته با کار بومیان از جنگل‌ها بهره‌برداری کردند و سپس دامداری و کشت سویا بیشتر آنچه باقی مانده بود را از میان برد. در برزیل، خانواده‌های کایووا به ذخیره‌گاه‌های کوچکی چون دورادوس رانده شدند که ازدحام، فقر و موجی از خودکشی جوانان که به خوبی ثبت شده، به دنبال آن آمد. امروز بسیاری از جوامع با بازپس‌گیری زمین‌ها که retomadas می‌نامند به tekohaهای از دست رفته بازمی‌گردند؛ این کار از طریق مجمعی بزرگ به نام آتی گواسو سازمان می‌یابد و اغلب با خطرهای جدی شخصی همراه است. در پاراگوئه، تعدادی از جوامع از دهه 1970 به بعد سند قانونی مالکیت زمین‌های خود را به دست آوردند، هرچند این دارایی‌ها اغلب قطعه‌های کوچکی هستند که مزارع دامداری آن‌ها را احاطه کرده‌اند.