اروتیک موینانه

Muinane قومی کوچک از مردم آمازون است که هویتشان با یک بنا و یک عادت گفتاری پیوند خورده است. آن بنا مالوکا است، خانهٔ دراز و بزرگ با سقف کاهی که همزمان خانه، معبد و تالار گردهمایی است. آن عادت، نشست شبانهٔ مردان است که روی نیمکت‌های کوتاه می‌نشینند، پودر کوکا می‌خورند، خمیر تنباکو می‌لیسند و سخن می‌گویند: دربارهٔ تاریخ، دربارهٔ پرورش کودکان، و دربارهٔ اینکه جامعه چگونه خشم و بیماری را دور نگه می‌دارد. برای Muinane، انسان خوب بدنی است ساخته‌شده از مواد درست، و بخش عمدهٔ زندگی روزمره کار بر ساختن و تقویت آن مواد است.

امروز سرزمین آنان میانهٔ رود Caquetá در اطراف Araracuara، در آمازون کلمبیا است، جایی که رود از فلات ماسه‌سنگی در بخشی پرآبشار می‌گذرد. آنان به چیزی تعلق دارند که مردم‌شناسان و خود مردم آن را مردم مرکز می‌نامند، خانواده‌ای منطقه‌ای که گروه‌های Uitoto، Bora، Miraña، Andoque، Nonuya و Ocaina را نیز دربر می‌گیرد. این گروه‌ها به زبان‌های گوناگون سخن می‌گویند که برخی‌شان با یکدیگر بی‌ارتباط‌اند. با این حال زندگی آیینی مشترکی دارند که گرد کوکا، تنباکو، مانیوک و مالوکا شکل گرفته، و از مرزهای زبانی فراتر ازدواج می‌کنند. زبان Muinane به خانوادهٔ Boran تعلق دارد و از این رو با Bora و Miraña خویشاوند است، نه با Uitoto همسایه. این زبان در خطر انقراض است: بیشتر گویشوران روان آن سالمندانند و برای بسیاری از خانواده‌ها اسپانیایی اکنون زبان روزمره است. یک سردرگمی رایج این است که نام Muinane برای گویشی از زبان Uitoto نیز به کار می‌رود، که زبانی جداگانه است.

فاجعهٔ بزرگ در آغاز سدهٔ بیستم رخ داد، زمانی که شرکت‌های کائوچو، به‌ویژه Casa Arana، سرزمین میان رودهای Caquetá و Putumayo را به نظامی از کار اجباری، شلاق و کشتار بدل کردند. مردم مرکز بخش بزرگی از جمعیت خود را از دست دادند و بازماندگان در سکونتگاه‌های تازه‌ای گرد آمدند که اغلب در کنار اعضای گروه‌های دیگر بود. آن گسست هنوز هم شیوهٔ توصیف سالمندان Muinane از آموزش‌شان را شکل می‌دهد: به‌مثابهٔ بازسازی دانشی که نزدیک بود کاملاً از میان برود.

جامعه در تبارهای پدرتبار سازمان یافته است. صاحب یک مالوکا با میزبانی رقص‌هایی که می‌توانند مهمانانی از چند جامعه را گرد آورند، جایگاه می‌یابد. زنان باغ‌های کشت سوزانی مانیوک تلخ را نگهداری می‌کنند؛ این ریشه را می‌سایند، می‌فشارند و به نان کاساوا می‌پزند. میسیون‌های کاتولیک نشانی ماندگار بر جای گذاشتند، و برای بسیاری از خانواده‌ها باور مسیحی اکنون در کنار آموزه‌های کهن‌تری که شب‌ها در مالوکا بازگو می‌شوند جای دارد، نه به‌جای آن‌ها.