اروتیک اناونه-ناونه‌ها

مردم اناونه-ناوه (که به صورت Enawené-nawé نیز نوشته می‌شود و پیش‌تر سالوما نامیده می‌شد) از مردمان بومی سرچشمه‌های جنگلی رودخانه ژوروئنا در شمال غربی ایالت ماتو گروسو در برزیل‌اند. نخستین تماس با آنان تنها در اواسط دهه 1970 برقرار شد، به زبانی از خانواده زبان‌های آراواکی سخن می‌گویند و به تقویم آیینی پیچیده‌ای شهرت دارند که بر مبادله کالا میان انسان‌ها و ارواح متمرکز است. شمار آنان حدود 600 تا 900 نفر است و به‌طور سنتی همگی در یک روستای اشتراکی بزرگ زندگی کرده‌اند.

جامعه و معیشت

مردم اناونه-ناوه از این نظر غیرعادی‌اند که هیچ گوشت قرمزی نمی‌خورند و از شکار حیوانات خشکی کاملاً پرهیز می‌کنند؛ رژیم غذایی‌شان بر ماهی، مانیوک کشت‌شده، ذرت و میوه‌های جنگلی استوار است. ماهی‌گیری در مراسم یاکوا در مقیاسی گسترده سازماندهی می‌شود، هنگامی که مردان برای ساختن سدهای چوبی بزرگ و تله‌های ماهی بر روی رودخانه‌های فصلی به راه می‌افتند و سپس بازمی‌گردند تا صید دودی‌شده را در ماه‌هایی از ضیافت، موسیقی و رقص به یاکایریتی (ارواح زیرزمینی) پیشکش کنند. یاکوا که یکی از طولانی‌ترین چرخه‌های آیینی در قاره‌های آمریکاست، به عنوان میراث فرهنگی ناملموس شناخته شده است. جامعه در قالب گروه‌های آیینی و طایفه‌هایی سازمان یافته که مبادله نمک، ماهی و مانیوک را ساختار می‌دهند. این مردم با فشارهای جدی ناشی از سدهای برق‌آبی ساخته‌شده بر رودخانه ژوروئنا روبه‌رو بوده‌اند که همان محل‌های ماهی‌گیری را تهدید می‌کنند که زندگی آیینی و معیشت آنان به آن وابسته است.

ظاهر و آرایش

مردم اناونه-ناوه پوستی قهوه‌ای مسی‌رنگ و موهای سیاه و صاف دارند که مردان و زنان هر دو آن را بلند نگه می‌دارند. در آیین‌ها بدن را با رنگ قرمز اناتو و رنگ سیاه نقاشی می‌کنند و بندهای پنبه‌ای بر بازوها و پاها، زیورهای پَر و سرپوش‌هایی که برای جشن‌های بزرگ ساخته شده‌اند بر خود می‌بندند. لباس روزمره بسیار مختصر است و زیور شخصی در فصل آیینی به‌طور چشمگیری شدت می‌یابد، زمانی که کل جامعه حول سدهای ماهی‌گیری و چرخه طولانی رقص و نذورات بسیج می‌شود.