اروتیک آکوریوها

در بیشتر قرن بیستم، بیگانگان آکوریو را عمدتاً به‌صورت شایعه می‌شناختند: گروه‌های کوچکی از مردمان جنگل در جنوب سورینام که همواره در حرکت بودند و از روستاهای کنار رودخانه‌ها دوری می‌کردند. تریو، مردم بزرگ‌تر کاریب‌زبان همین منطقه، پیش از آنکه هیچ بیگانه‌ای خبردار شود، از وجود آنان آگاه بود. آنچه آکوریو را متمایز می‌کرد بیش از آنکه قلمرو باشد، شیوه زندگی بود. آنان از آخرین گردآورندگان تمام‌وقت گویان بودند. با کمان و تیر شکار می‌کردند، میوه‌های جنگل و فرآورده‌های نخل را گرد می‌آوردند و عسل وحشی برمی‌داشتند. اردوگاه خود را بسته به نیاز جنگل جابه‌جا می‌کردند و کم‌وبیش یا اصلاً کشاورزی نمی‌کردند، در حالی که همسایگانشان برای کاشت کاساوا زمین پاک می‌کردند.

زبان آنان به خانواده کاریبی تعلق دارد و به زبان تریو نزدیک است. زبان‌شناسان این دو را همراه با کاریجونای کلمبیا در شاخه کوچکی به نام Taranoan دسته‌بندی می‌کنند. همین نزدیکی بر آنچه پس از آن آمد اثر گذاشت. در اواخر دهه 1960، یک مبلغ مذهبی آمریکایی که با راهنمایان تریو کار می‌کرد، به جست‌وجوی گروه‌های آکوریو رفت و آنان را از جنگل به روستاهای مبلغان تریو بیرون آورد، به‌ویژه به Tëpu در بالادست رودخانه Tapanahony. چنان‌که در آمازون بارها پیش آمده، این تماس فاجعه بود. بیماری‌های برخاسته از بیرون، بخش بزرگی از مردمی را که در آغاز تنها چند ده نفر بودند از میان برد.

بازماندگان به جنگل بازنگشتند. آکوریو امروز به‌عنوان اقلیتی کوچک میان تریو در ناحیه Sipaliwini سورینام زندگی می‌کند و بیشترشان در Tëpu هستند. ده‌ها سال ازدواج‌های مختلط و زندگی مشترک روستایی، آنان را به‌تدریج به سوی گفتار و شیوه‌های تریو کشانده است. بیشتر آکوریوها در زندگی روزمره از زبان تریو استفاده می‌کنند. زبان خود آنان در میان جمع کوچک و رو به کاهشی از گویشوران باقی مانده و همین، آن را به یکی از زبان‌های در خطر انقراض آمریکای جنوبی بدل کرده است. دین نیز همین مسیر را پیمود. روستاهایی که به آن پیوستند حول مبلغان پروتستان انجیلی ساخته شده بودند و مسیحیت به چارچوب زندگی عمومی بدل شد، در حالی که باورهای کهن جای خود را از دست دادند.

این گسست اخیر اکنون در مرکز معنای آکوریو بودن قرار دارد. مسن‌ترین اعضای این جامعه در گروه‌های متحرک جنگلی از چند خانواده خویشاوند به دنیا آمدند. نوادگان آنان با مدرسه، کلیسا و باند فرود هواپیما به‌عنوان نقاط ثابت زندگی بزرگ شده‌اند. امروز آکوریو بودن بیش از آنکه به قلمرویی جدا یا سبک پوشش متمایز وابسته باشد، به تبار، حافظه و زبانی وابسته است که هر سال کمتر کسی آن را نگه می‌دارد. این مردمی زنده با سندی نوشتاری بسیار کوتاه است، و بیشتر آنچه درباره‌شان اهمیت دارد هنوز به دست خود خانواده‌ها حمل می‌شود.