اروتیک کایساراها

کایسارا خانواده‌های ماهیگیر و کشاورز کرانه‌ی جنوب‌شرقی برزیل هستند. آنچه ایشان را یک قوم می‌سازد، بیش از آنکه یک نیای واحد باشد، شیوه‌ی زندگی‌ای است که میان کوه‌های جنگلی پرشیب و دریا شکل گرفته است. کرانه‌ی آنان از پاراتی و ایلیا گرانده در جنوب ایالت ریودوژانیرو آغاز می‌شود، در امتداد ساحل ایالت سائوپائولو از اوباتوبا، ایلیابلا، ایگواپه و کانانئیا می‌گذرد و به خلیج‌های ایالت پارانا در اطراف گواراکسابا می‌رسد. مهاجران پرتغالی، بومیان توپی‌زبان و بردگان آفریقایی همگی در شکل‌گیری آنان نقش داشتند. قرن‌ها انزوای نسبی، که در آن رشته‌کوه سرا دو مار روستاها را از نواحی درونی جدا می‌کرد، این آمیختگی را به فرهنگی مستقل بدل کرد. حتی نام آنان توپی است و از واژه‌ای می‌آید که به حصارهای ساخته‌شده از شاخه و تیرک دور روستاها و تله‌های ماهی اشاره دارد. زندگی از دیرباز میان آب و roça تقسیم شده است، یعنی قطعه‌زمین کوچکی که از جنگل آتلانتیک بریده می‌شود، در آن مانیوک و لوبیا و موز کاشته می‌شود و پس از چند فصل برای رویش دوباره رها می‌شود. مانیوک را به casa de farinha می‌برند تا رنده، فشرده و برشته شود و به آرد تبدیل شود، که به شیوه‌ی سنتی در mutirão انجام می‌شد، یعنی روز کار جمعی‌ای که با غذا و رقص پایان می‌یافت. قایق‌ها از یک تنه‌ی درخت تراشیده می‌شوند. cercos، یعنی تله‌های ثابت از تیرک، ماهی‌ها را به محوطه‌ای هدایت می‌کنند، و زمستان کوچ دسته‌جمعی کفال‌ها را به همراه دارد که جوامع را یکسره به ساحل می‌کشاند. در کرانه‌ی شمالی ایالت سائوپائولو، ماهی پخته‌شده با موز سبز به نام azul-marinho شناخته می‌شود، به‌خاطر رنگ آبی‌مایلی که موزها در قابلمه می‌گیرند.

کایسارا به پرتغالی سخن می‌گویند، با واژگانی سرشار از نام‌های توپی برای ماهی، درخت و مکان. آیین کاتولیک آنان در تقویم جاری است: روزهای قدیسان و Festa do Divino، زمانی که یک folia پرچم سرخ روح‌القدس را به خانه‌های پراکنده می‌برد، که برخی از آن‌ها تنها با قایق دسترس‌پذیرند. کلیساهای انجیلی در دهه‌های اخیر نفوذ بیشتری یافته‌اند. fandango caiçara در شب‌های طولانی در ایالت پارانا و جنوب ایالت سائوپائولو رقصیده می‌شود. در این رقص، ویولن رابکا و ویولا با کوبیدن کفش‌های چوبی مردان همراه می‌شود، و برزیل آن را در سال 2012 به‌عنوان میراث ناملموس ملی ثبت کرد. نقطه‌ی عطف دوران جدید، بزرگراه ریو-سانتوس بود که در دهه‌ی 1970 ساخته شد. گردشگران، خانه‌های تعطیلات و سوداگران زمین به دنبال آن آمدند و بسیاری از خانواده‌ها قطعه‌زمین‌های ساحلی خود را فروختند یا از دست دادند و به دامنه‌ی تپه‌ها یا حاشیه‌ی شهرها کوچ کردند. پارک‌ها و ایستگاه‌های زیست‌محیطی که بر همان جنگل‌ها اعلام شدند، پاک‌سازی زمین برای کشت و برخی از شیوه‌های ماهیگیری را محدود کردند و عادت‌های دیرینه را به تخلف بدل ساختند. کایسارا در پاسخ سازمان‌دهی شده‌اند و قانون برزیل اکنون ایشان را از جوامع سنتی این کشور می‌شمارد. معنای این واژه همچنین در امتداد کرانه‌ی سائوپائولو گسترده‌تر شده است، جایی که هر کس کنار ساحل زاده شده باشد ممکن است خود را کایسارا بخواند.