اروتیک شامبیوآ

مردم Xambioá شاخهٔ شمالی‌ترین بخش Karajá هستند، قومی که احساس هویت آن‌ها همواره با رودخانهٔ Araguaia گره خورده است. مانند Karajá جزیرهٔ Bananal و Javaé، خود را Iny می‌نامند. برزیلی‌های دیگر مدت‌هاست آنان را Karajá do Norte می‌خوانند. سرزمین آنان در کرانهٔ Tocantins رودخانهٔ Araguaia، در شهرداری Santa Fé do Araguaia قرار دارد، جایی که ساوانای مرکز برزیل جای خود را به جنگل آمازون می‌دهد. شهر Xambioá که در همین نزدیکی است، هنوز نام آنان را حمل می‌کند. زندگی اینجا همواره از پی آب رفته است. در روایت Karajá، نیاکان زمانی زیر رودخانه زندگی می‌کردند و سپس به جهان بالا صعود کردند، و زندگی روزمره با این روایت هم‌خوانی داشت: ماهی‌گیری، سفر با قایق پارویی، و اردوگاه‌های فصل خشکی روی ماسه‌زارهای کناره‌ای که رودخانهٔ عقب‌نشینده برجا می‌گذارد. زبان آنان گویشی متمایز از زبان Karajá است. این زبان معمولاً در خانوادهٔ گستردهٔ Macro-Jê جای داده می‌شود، اما با زبان‌های Jê همسایگانی چون Apinajé و Krahô تفاوت چشمگیری دارد. زبان Karajá به داشتن شیوه‌های جداگانهٔ سخن گفتن برای مردان و زنان شناخته شده است: زنان آواهایی را تلفظ می‌کنند که مردان حذف می‌کنند، به‌طوری که یک واژه بسته به گوینده، به شکلی متفاوت شنیده می‌شود.

برای Xambioá، این میراث شکننده است. مأموریت‌های مذهبی، مهاجرانی که به سوی بالای رودخانهٔ Araguaia پیش می‌آمدند، و بیماری‌های تازه، Karajá شمالی را در سده‌های نوزدهم و بیستم به جماعتی کوچک تقلیل دادند و بقای آنان به‌عنوان قومی متمایز هرگز قطعی نبود. زبان پرتغالی اکنون زبان زندگی روزمره است. گویندگان روان گویش کهن اندک‌اند و بیشترشان سالخورده‌اند، و همین امر هر تلاشی برای ثبت و آموزش آن را فوری می‌کند. آنچه پابرجا ماند، احساسی استوار از بودن به‌عنوان Iny است. این جماعت بر زمین شناخته‌شدهٔ خود، Terra Indígena Xambioá، زندگی می‌کند. مسیحیت بخشی از زندگی روستاست، اما در کنار دیدگاهی کهن‌تر از Karajá قرار دارد که جهانی را مشترک میان انسان و ارواح می‌داند و شامان‌ها پاسدارش هستند. دو نشانهٔ آن میراث مشترک Karajá، دایرهٔ کوچکی است که به سنت بر هر گونه نقش می‌بندد، و نقاشی بدن با ژنیپاپوی سیاه و اوروکوم سرخ. آنان متعلق به قومی‌اند که نزدیک بود ناپدید شود و هنوز هم اینجاست.