اروتیک آراراها

وقتی در برزیل نام آرارا را به زبان می‌آورید ممکن است به چند قوم بی‌ارتباط با هم اشاره کرده باشید، زیرا این واژه تنها نام پرتغالی ماکائو است و بیرونی‌ها آن را به گروه‌هایی در سراسر آمازون نسبت داده‌اند. قوم آرارا در ایالت Pará یک قوم مشخص است: ملتی کوچک با زبان کاریبی که در کرانه رودخانه Iriri، شاخه بزرگ غربی رودخانه Xingu، زندگی می‌کند. زبان آنان با زبان Ikpeng نزدیک است، زبانی که دورتر به سمت جنوب، در پارک بومی Xingu، به آن سخن گفته می‌شود و این پیوند به جابه‌جایی‌های کهن‌تر در این منطقه اشاره دارد. آرارا نسل‌ها در گروه‌های کوچک و کوچ‌نشین زیسته‌اند. شکار، ماهیگیری و کشت باغچه‌های کوچک می‌کردند و هرگاه درگیری یا جنگل ایجاب می‌کرد، کوچ می‌کردند. آنان به دو ویژگی شناخته می‌شدند که در نگاه نخست متناقض به نظر می‌رسند. جنگاورانی ترسناک بودند که غنیمت‌هایی از دشمنان کشته‌شده نگه می‌داشتند و آن اشیا بار آیینی داشتند و صرفاً یادگاری ساده نبودند. همچنین به‌طور غیرمعمولی در پذیرش بیگانگان مهارت داشتند. ازدواج با افراد گروه‌های دیگر رایج بود و برخورد با بیگانگان یک مهارت به شمار می‌رفت، نه بحران. اگر این دو ویژگی با هم خوانده شوند، جامعه‌ای را توصیف می‌کنند که با جذب آنچه بیرون از آن بود رشد کرد، به این یا آن شکل.

این جهان در اوایل دهه 1970 میلادی گشوده شد، هنگامی که دولت نظامی بزرگراه ترانس‌آمازونی را از قلمرو آرارا عبور داد و مستعمره‌نشینان را در امتداد آن ساکن کرد. برخی گروه‌ها به کارگران و ساکنان حمله کردند. دیگران عقب کشیدند و پراکنده شدند. سپس گروه‌های تماس FUNAI آمدند و تماس به‌تدریج در دهه 1980 برقرار شد. یکی از گروه‌ها در منطقه Cachoeira Seca تا سال 1987 هیچ تماسی نداشت. Laranjal به بزرگ‌ترین روستا تبدیل شد. امروز آرارا در دو سرزمین بومی زندگی می‌کنند: Arara و Cachoeira Seca. گوشه‌ای از ایالت Pará که در آن زندگی می‌کنند زیر فشار دامداری، قطع غیرقانونی درختان و فشارهایی قرار دارد که با سد Belo Monte نزدیک Altamira همراه شد، و Cachoeira Seca از جمله پرقطع‌ترین سرزمین‌های بومی برزیل بوده است. زبان آرارا هنوز در روستاها در کنار پرتغالی گفتار می‌شود و زندگی دینی آنان بیش از هر کلیسایی بر کیهان‌شناسی و آیین‌های خود آرارا استوار است. برای قومی که زمانی به دلیل جذب بیگانگان شناخته می‌شد، کار روزمره امروز حفظ فاصله با آنان است.