اروتیک پیاروا

پیاروآها خود را Wothuha، یعنی «مردم جنگل»، و De'aruhua، یعنی «سروران جنگل» می‌نامند. آنان در سرزمینی میان‌رودی در میانهٔ رود اورینوکو زندگی می‌کنند، بیشترشان در ایالت آمازوناس ونزوئلا، و جمعیت کوچک‌تری در آن سوی رودخانه در کلمبیا. هستهٔ اصلی سرزمینشان شبکهٔ شاخه‌های رودخانه‌ای با آب‌های شفاف و سیاه است که از فلات‌های ماسه‌سنگی سرازیر می‌شوند: سیپاپو، کوائو، اوتانا، ونتواری و پارگوازا. تا میانهٔ قرن بیستم، بیشتر پیاروآها در بالادست آن شاخه‌ها و در خانه‌های بزرگ مخروطی سقف‌پوش از کاه زندگی می‌کردند، که هر یک خانوادهٔ گسترده‌ای را زیر یک سقف جای می‌داد و در اطراف روانگ گرد می‌آمدند، خواننده‌ای آیینی که جایگاهش بر دانش آیینی و آمادگی‌اش برای خوراندن مردم استوار بود، نه بر هرگونه توان فرمان دادن به آنان. از آن زمان جابه‌جایی‌ها به سوی پایین‌دست بوده است: به سوی روستاهای متمرکز بر رودخانه‌های اصلی، مدرسه‌ها و درمانگاه‌ها، و به پوئرتو آیاکوچو، مرکز ایالت، که اکنون جمعیت قابل توجهی از پیاروآها در آن زندگی و کار می‌کنند. زبانشان به خانوادهٔ سالیبانی تعلق دارد، گروه کوچکی که با سالیبا و ماکو مشترک است، و آن زبان از هر سو احاطه شده است به گویشوران زبان‌های آراواکی، کاریبی و گواهیبویی که هیچ خویشاوندی با آنها ندارد.

انسان‌شناسانی که در میان آنان کار کرده‌اند، به ویژه جوآنا اورینگ، شگفت‌زده شدند از اینکه پیاروآها زندگی روزمره‌شان را تا چه حد کامل حول آرامش و خودمختاری فردی سامان می‌دهند. خشم همچون نوعی بیماری تلقی می‌شود و اجبار مایهٔ شرمساری. با کودکان استدلال می‌شود، نه اینکه به آنان دستور داده شود، و بزرگسالان انتظار دارند که از ایشان پرسیده شود، نه اینکه به آنان گفته شود. جهان‌بینی پشت این آرامش هیچ‌گاه ملایم نیست. اسطورهٔ پیاروآ بر محور واهاری، خالق تاپیر، و کوئموی، سرور آب‌ها، رقیب و خویشاوند از راه ازدواج، استوار است؛ آن دو صاحبان دانشی هستند که هم‌زمان سودمند و سمی است. کار شبانهٔ روانگ آن است که بر غذا و بر خود روز بخواند تا زهری را که به هر آنچه نیاکان ساخته‌اند چسبیده است بزداید. انفیهٔ یوپو و کاآپی میدان آموزش این کار است. امرار معاش بر مانیوک تلخ استوار است که به نان مسطح و آرد درشت بدل می‌شود، در کنار ماهی رودخانه و شکار با تفنگ دمی و کورار. عنکبوت گلیات که در برگ‌ها بریان شده، غذای واقعی پیاروآها است، نه نمایشی برای میهمانان. گاه‌به‌گاه جامعه‌ای جشن واریمه را برگزار می‌کند، جشنی با نقاب‌هایی از پوست درخت برای گراز پکاری و میمون و شیپورهای بلند و مقدس؛ بزرگ‌ترین کاری است که انجام می‌دهند. مبلغان انجیلی، معدن‌کاوی طلا در سراسر حوضهٔ اورینوکو، و فروپاشی طولانی اقتصادی ونزوئلا اکنون بر همهٔ اینها فشار می‌آورند.