اروتیک لنگوا

Lengua در زبان اسپانیایی به معنای زبان است و هیچ‌یک از مردمانی که این نام به آن‌ها اطلاق می‌شود، هرگز از آن برای خود استفاده نکردند. گویشوران اسپانیایی این واژه را به گروه‌های شکارگر و گردآورندهٔ خوراک در مرکز چاکو اطلاق کردند و این نام تا مدت‌ها در قرن بیستم رایج ماند. زیر این برچسب دو قوم با خویشاوندی نزدیک قرار دارند: قوم Enxet در جنوب زندگی می‌کند، نزدیک رود پاراگوئه در Presidente Hayes، و قوم Enlhet در شمال زندگی می‌کند، در سراسر نواحی خشک درونی پیرامون شهرک‌های منونیت در Boquerón. هر دو نام صورت‌هایی از همان واژه برای انسان هستند. هر دو قوم هنوز جنگل‌های خاردار و ساوانای نخلی چاکو را سرزمینی می‌دانند که آن‌ها را ساخته است.

زبان‌های Enxet و Enlhet متفاوت‌اند، اما آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که خویشاوندی‌شان آشکار است. این دو بزرگ‌ترین اعضای خانوادهٔ کوچک Enlhet-Enenlhet هستند که پیش‌تر Maskoian نامیده می‌شد. زبان‌های دیگر این خانواده، یعنی Angaité، Sanapaná، Guaná و Toba-Maskoy، به همسایگان همان بخش از چاکو تعلق دارند. فراتر از این حلقه، نقشهٔ زبانی شلوغ است: Nivaclé در غرب، گوارانی و اسپانیایی در همه‌جا، و آلمانی پایین در میان دامداران منونیت که بسیاری از اعضای Enlhet برای آن‌ها کار می‌کنند.

تاریخ جدید آن‌ها بر محور زمین می‌چرخد. پس از جنگ اتحاد سه‌گانه، دولت پاراگوئه چاکو را در قطعات وسیع به خریداران خصوصی فروخت. سرزمین قوم Enxet به مزارع بزرگ دامداری تبدیل شد و افراد این قوم در آن‌ها کار کردند. مبلغان آنگلیکن از انجمن مبلغان آمریکای جنوبی بریتانیا در اواخر دههٔ 1880 به منطقه رسیدند. کتاب Wilfrid Barbrooke Grubb با عنوان An Unknown People in an Unknown Land هنوز معروف‌ترین گزارش خارجی از آن سال‌هاست. قوم Enlhet با موج متفاوتی روبه‌رو شد: مهاجران منونیت که ابتدا از کانادا و سپس از اتحاد جماهیر شوروی آمدند و از سال 1927 شروع به تأسیس مستعمره‌هایی روی زمین‌های Enlhet کردند. اندکی بعد، جنگ چاکو میان بولیوی و پاراگوئه در همان بوته‌زارها درگرفت.

مسیحیت از این دو مسیر وارد شد و هنوز هم در امتداد آن‌ها تقسیم می‌شود. کلیساهای آنگلیکن میان Enxet و کلیساهای منونیت میان Enlhet رایج‌اند. در زیر هر دو کلیسا، باورهای قدیمی‌تر دربارهٔ رؤیاها، ارواح و کار درمانی شمن‌ها همچنان پابرجاست. بیشتر خانواده‌ها اکنون در جوامع ساکن زندگی می‌کنند و در مزارع دامداری، کسب‌وکارهای منونیت یا قطعات کوچک زمین کار می‌کنند. شکار و گردآوری عسل تا جایی که جنگل اجازه دهد ادامه دارد. زمین همچنان محور اصلی مبارزه است. جوامع Enxet در Yakye Axa و Sawhoyamaxa سال‌ها در اردوگاه‌های کنار جاده زندگی کردند، پیش از آنکه در سال‌های 2005 و 2006 در دیوان بین‌آمریکایی حقوق بشر علیه پاراگوئه پیروز شوند. اکنون در دعاوی زمین بومیان در سراسر قارهٔ آمریکا به این آرای قضایی استناد می‌شود.