اروتیک اورارینا

Urarina خود را Kachá می‌نامند، واژه‌ای که چیزی بیش از «مردم» نمی‌رساند. سرزمین آنان حوضهٔ Chambira در منطقهٔ Loreto کشور پرو است: شبکه‌ای پست از رودخانه‌های کندرفتار، پیچ‌های رودخانه‌ای و جنگلی که ماه‌ها پیاپی زیر آب می‌رود، میان دو رودخانهٔ Marañón و Tigre جای گرفته است. خانواده‌های Urarina همچنین در کناره‌های Urituyacu و Corrientes و Patayacu زندگی می‌کنند، معمولاً در سکونتگاه‌های کوچک از خویشاوندان نزدیک، نه در روستاهای بزرگ، و خانه‌ها روی ستون‌هایی برپا شده‌اند تا در برابر آب ایمن بمانند. این حوضه رسیدن به آن دشوار و از یاد رفتنش آسان است، و این ویژگی به هر دو سو اثر گذاشته است. از آن سو که سکونت بیرونی را کند کرد، و از آن سو که وقتی بیگانگان آمدند، نخست بازرگانان کائوچو و سپس گروه‌های نفتی، اورارینا با کمترین همراهی با ایشان روبه‌رو شدند.

زبان روشن‌ترین نشانهٔ هویت آنان است. زبان Urarina زبانی منزوی است: هیچ‌کس به‌طور قانع‌کننده‌ای آن را با زبان‌های Quechuan، با زبان توپیِ Kukama در پایین‌دست رودخانه، یا با زبان‌های Chicham مردم Achuar در کنار Corrientes پیوند نداده است. این زبان کاری می‌کند که تقریباً هیچ زبان دیگری در جهان نمی‌کند: مفعول را نخست و فاعل را آخر می‌آورد، پس شکل معمول جمله، مفعول، فعل، فاعل است. افعال بسته به نوع بندی که در آن قرار می‌گیرند یکی از سه الگوی صرفی را می‌پذیرند، نظامی که در میان همسایگانشان همتای آشکاری ندارد. در کنار زبان، چیزی که اورارینا به آن شناخته می‌شوند الیاف نخل chambira است: برگ نیزه‌ایِ جوان بریده، پوست‌کنده، جوشانده، خشک و روی ران به نخ تابیده می‌شود، سپس به تور آویز، کیسه‌های حمل و حصیر خواب بافته می‌شود. یک تور آویز خوب ماه‌ها کار می‌برد و به‌عنوان میراث خانوادگی یا کالای مبادله‌ای جابه‌جا می‌شود.

کیهان‌شناسی سنتی اورارینا جهانی لایه‌لایه را توصیف می‌کند و آفریننده‌ای را که با عنوان پدربزرگ خطاب می‌شود، و بر آن است که بیماری به‌ندرت تصادفی است: با نیتی پشت آن می‌آید، و به همین دلیل شمن‌هایی که با تنباکو و ayahuasca کار می‌کنند در شیوهٔ تفسیر خانواده از بدشانسی‌هایش نقشی بزرگ داشته‌اند. مبلغان انجیلی و کاتولیک دهه‌هاست که حضور دارند و بسیاری از اورارینا امروز خود را مسیحی می‌دانند، اغلب بی‌آنکه آن روایت کهن از چگونگی انتقال بیماری را کنار گذاشته باشند. بزرگ‌ترین زخم را رونق کائوچو بر جای گذاشت، که اورارینا را به بدهی نزد patrones رودخانه کشاند، ترتیبی که از خود کائوچو فراتر رفت و به تجارت barbasco ادامه یافت. از دههٔ 1970 امتیازهای نفتی با رودخانه‌هایشان هم‌پوشانی یافته، و کیفیت آب اکنون پرسشی سیاسی و دائمی است نه پرسشی گاه‌به‌گاه. سندهای مالکیت جمعی زمین، مدارس دوزبانه و سفرهای کارگری با دستمزد به پایین‌دست رودخانه به سوی Nauta و Iquitos از واقعیت‌های کنونی زندگی اورارینا هستند.