اروتیک کالاوایاها

کالاوایا مردمی بومی‌اند که در دره‌های مرتفع منطقهٔ باوتیستا ساآودرا، در شمال دریاچهٔ تیتیکاکا در بولیوی زندگی می‌کنند و به سنت دیرینهٔ درمان گیاهی دوره‌گرد که قرن‌ها سابقه دارد شهرت دارند. فرهنگ آنان بیش از آنکه با یک سرزمین مادری واحد تعریف شود، با مجموعه‌ای از دانش پزشکی و آیینی مشخص می‌شود، و معالجانشان افزون بر کچوا و اسپانیایی روزمره، از زبان رمزی Machaj Juyai استفاده می‌کنند. یونسکو در سال 2003 جهان‌بینی آندی کالاوایا را شاهکاری از میراث شفاهی و ناملموس بشریت اعلام کرد.

جامعه و معیشت

مردان کالاوایا دیرزمانی است که با پای پیاده مسافت‌های بلندی را در سراسر آند می‌پیمایند و به عنوان معالجان سنتی (curanderos) بیماری را تشخیص می‌دهند، مراسم آیینی برگزار می‌کنند و بیماران را با داروخانه‌ای فوق‌العاده از گیاهان، کانی‌ها و مواد جانوری درمان می‌کنند. بر اساس سنت، معالجان آنان زمانی در خدمت فرمانروایان اینکا بوده‌اند و در قرن‌های گذشته تا پاناما، اکوادور و آرژانتین سفر کرده‌اند تا داروها و بیماران بیابند. این دانش که نسل به نسل منتقل و در طول نسل‌ها پالوده شده، بر تنوع زیستی استثنایی شیب‌های شرقی آند متکی است، جایی که صدها گونهٔ دارویی در نوارهای اقلیمی پرشیب می‌رویند. در خانه، خانواده‌ها سیب‌زمینی، ذرت و دیگر محصولات آندی را کشت می‌کنند و دام نگه می‌دارند، در حالی که شهرت معالجان درآمد و منزلت به همراه دارد. کردارهای آیینی، پیشکش‌ها به زمین و کوه‌ها را با عناصر کاتولیکی درهم می‌آمیزد و معالج همچنین نقش فال‌گیر و متخصص مراسم را ایفا می‌کند.

ظاهر و پوشش

معالج دوره‌گرد کالاوایا با پوشش‌های پشمی تیرهٔ دست‌بافت شناخته می‌شود: پانچو، شلوار و کلاه بافتنی ch'ullu با گوش‌بندهای آویزان که برای مقابله با سرمای گذرگاه‌های مرتفع به صورت لایه‌لایه پوشیده می‌شود. شیء متمایزکننده، کیف دارو است، کیسه‌ای ظریف و بافته‌شده که بر بدن حمل می‌شود و با گیاهان، دانه‌ها، پودرها، طلسم‌ها و وسایل آیینی پر شده است. بافندگی کالاوایا شهرت دارد و پارچه‌های آن با نوارهای متراکم و چندرنگ و نقش‌های کوچک آراسته می‌شوند که معنای درمانی و کیهانی را در خود دارند. زیورآلات، خالکوبی یا نشانه‌گذاری بدن جای خود را به این منسوجات و ابزار حرفه داده‌اند و زینت از طریق آنها بیان می‌شود، نه از طریق جواهر، خالکوبی یا حک کردن بدن.