اروتیک بوشی‌ننگه‌ها

بوشینینگه از آفریقایی‌هایی هستند که در قرن‌های هفدهم و هجدهم از مزارع شکر هلندی در سورینام گریختند و سپس کاری بیش از پنهان شدن انجام دادند. آنان از رودخانه‌ها بالا رفتند و از تندآب‌ها گذشتند، روستا ساختند و مستعمره را وادار به مذاکره کردند. هلندی‌ها در سال 1760 با اندیوکاها و در سال 1762 با ساماکاها معاهدات صلح امضا کردند و قلمرو و خودگردانی را به آنان واگذار کردند، بیش از یک قرن پیش از آنکه سورینام بردگی را لغو کند، اما شروط آن بندی تلخ داشت: مارون‌ها موظف بودند هر کسی را که بعداً می‌گریخت بازگردانند. آلوکوها از امضا سر باز زدند و به رهبری بونی تا دهه 1790 به جنگ ادامه دادند و سرانجام در ساحل فرانسوی رود مارونی ساکن شدند، و به همین دلیل نوادگان آنان گذرنامه فرانسوی دارند. نام بوشینینگه، به معنای مردم جنگل، عمدتاً نامی است که این جامعه در سوی گویان فرانسه به آن شناخته می‌شود، و آن سو پس از جنگ داخلی سورینام در سال‌های 1986 تا 1992 به شدت گسترش یافت، زمانی که کارزار ارتش علیه کماندوی جنگل روستاهای اندیوکا و پاماکا را خالی کرد و ده‌ها هزار نفر را به آن سوی رودخانه راند. اکنون سن لوران دو مارونی، آپاتو و ماریپاسولا شهرهای بوشینینگه‌نشین هستند.

شش گروه وجود دارد: اندیوکا، ساماکا، ماتاوای، پاماکا، آلوکو و کوینتی که بسیار کوچک‌تر است. زبان‌های آنان خویشاوند سرانان تونگو هستند، اما این زبان‌ها زود از آن جدا شدند و ساختار آفریقایی بسیار بیشتری را حفظ کردند. ساماکا زبانی تونال است و لایه پرتغالی ضخیمی دارد که از مزرعه‌داران سفاردی بالادست رود سورینام به ارث رسیده، در حالی که گویش‌های شرقی که زیر عنوان ننگه دسته‌بندی می‌شوند، واژگان انگلیسی را بر چارچوبی گبه‌ای سوار کرده‌اند. تبار مادری است و فرد به لوی مادرش تعلق دارد، طایفه‌ای که خود را به یک فرار مشخص از یک مزرعه معین پیوند می‌دهد. بالاتر از کاپیتان‌های روستاها، منصبی به نام گانمان قرار دارد که معاهدات قدیمی آن را به رسمیت شناختند و دولت‌های امروزی هنوز با آن سروکار دارند. دین بر محور مردگان جریان دارد: با نیاکان مشورت می‌کنند و آنان را آرام می‌کنند، و کونو روح انتقام‌جویی است که به دلیل ستمی که نسل‌ها پیش روا شده به تباری پیوند خورده است و رنجی را توضیح می‌دهد که خانواده شخصاً سزاوار آن نبوده است. مراسم تشییع جنازه طولانی، پرهزینه و از نظر اجتماعی اجتناب‌ناپذیر است. مسیحیت موراویایی و کاتولیک عموماً در کنار همه اینها قرار دارد و جایگزین آن نمی‌شود. دو چیز به ندرت در خلاصه‌ها ذکر می‌شوند: تمبه، کار هندسی کنده‌کاری‌شده و نقاشی‌شده‌ای که مردان به‌طور سنتی به‌عنوان هدیه برای زنان می‌ساختند و امروز هویت بوشینینگه را بر درها و بدنه قایق‌ها نشان می‌دهد، و خط هجایی آفاکا، خطی برای زبان اندیوکا که در سال 1910 مردی آن را ابداع کرد که می‌گفت این خط در خواب به او رسیده است. این خط یکی از معدود نظام‌های نوشتاری است که تاکنون در قاره آمریکا ابداع شده‌اند.