اروتیک مستیزوهای پاراگوئه‌ای

مستیزوهای پاراگوئه حدود 86% جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند و یکی از همگن‌ترین هویت‌های ملی از نظر جمعیت‌شناختی در آمریکای لاتین به شمار می‌روند. این مقوله ترکیبی است از استقرار اسپانیایی‌ها در دوران استعمار (که از سال 1537 به بعد در آسونسیون و استان مرکزی اطراف آن متمرکز شد) و جمعیت بومی گوارانی‌زبانی که اسپانیایی‌ها با آن روبه‌رو شدند و به‌طور گسترده با آن وصلت کردند. پاراگوئه در آمریکای لاتین یگانه کشوری است که به‌طور رسمی دوزبانه است (اسپانیایی و گوارانی) و حدود 90% جمعیت به گوارانی سخن می‌گویند؛ این امر شاخصی زبانی از ژرفای امتزاج نژادی در جامعه پاراگوئه است. مطالعات ژنومی گسترده، متوسط نسب بومی (مرتبط با گوارانی) را در سطح ملی 50-65% برآورد می‌کنند؛ رقمی که در میان جمعیت‌هایی که خود را بومی معرفی نمی‌کنند، از بالاترین ارقام در آمریکای لاتین است. این مقوله در سراسر منطقه شرقی پاراگوئه (جایی که بیشتر جمعیت کشور زندگی می‌کنند) پراکنده است و در منطقه غربی چاکو، نسب بومی اندکی پایین‌تر دارد.