پاراگوئه

جمعیت پاراگوئه از نظر خودشناسی یکی از همگن‌ترین جمعیت‌های آمریکای لاتین است، به طوری که حدود 86٪ از مردم خود را مستیزو معرفی می‌کنند. تا قرن بیستم که جریان‌های مهاجرتی متمایز آلمانی، منونیت، ژاپنی، کرهای و لبنانی وارد شدند، مهاجرت از خارج از همسایگی بلافصل پاراگوئه، برزیل، آرژانتین و بولیوی محدود بود. ویژگی تعیین‌کننده شکل‌گیری قومی پاراگوئه، آمیختگی زودهنگام و عمیق میان مستعمره‌نشینان اسپانیایی (که شمارشان اندک بود و در آسونسیون متمرکز بودند) و جمعیت بومی گویشور زبان‌های توپی-گوارانی اطراف آنهاست. نتیجه، جمعیتی ملی و رسماً دوزبانه (اسپانیایی و گوارانی، که نزدیک به 90٪ مردم به گوارانی سخن می‌گویند) است که از بالاترین سهم‌های تبار بومی توپی-گوارانی در میان جمعیت‌های آمریکای لاتین برخوردار است که خود را بومی معرفی نمی‌کنند. مطالعات ژنومی میانگین تبار بومی را در سطح کشور 50-65٪ برآورد می‌کنند و تفاوت منطقه‌ای قابل توجهی وجود دارد.

رنگ پوست در کل جمعیت از فیتزپاتریک II تا V متغیر است و III رایج‌ترین دامنه در سطح ملی است. منطقه شرقی (که بیشتر جمعیت کشور در آن زندگی می‌کند) توزیع نسبتاً باریکی از ویژگی‌های مستیزو نشان می‌دهد. ناحیه چاکو، یعنی نیمه غربی پاراگوئه که شامل استان‌های بوکرون، پرزیدنته هایس و آلتو پاراگوئه است، میزبان جامعه منونیت-پاراگوئهای با ترکیب جمعیتی متمایز (توزیع ویژگی‌های شمال اروپایی، فیتزپاتریک I-II، موی روشن رایج و گونه‌های چشم روشن رایج) و چند جمعیت بومی متمایز چاکو (ماتاکو-ماتاگوایو، ماسکویان و زاموکو) با توزیع ویژگی‌های خاص خود است. موی جمعیت گستردۀ مستیزو عمدتاً صاف تا موجدار و سیاه یا قهوه‌ای تیره است و گونه‌های موی روشن در میان منونیت‌ها استثنای قابل مشاهده‌ترین آن است. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بالاتر چشم‌های روشن در جوامع منونیت و آلمانی-پاراگوئه‌ای. قد میانه است؛ کمی بلندتر از جمعیت‌های مستیزوی آند در بولیوی یا پرو و کمی کوتاه‌تر از جمعیت گستردۀ آرژانتین.