آرژانتین

جمعیت آرژانتین از جمله جمعیت‌های ملی در آمریکاست که تقریباً به‌طور انحصاری از نیاکان اروپایی‌تبار هستند. این وضعیت حاصل ترکیب چند عامل است: استعمار محدود اسپانیایی نسبت به مکزیک یا پرو، نبود تمدن‌های بومی بزرگی همانند آزتک یا اینکا در سرزمین‌هایی که بعدها آرژانتین نام گرفتند، نابودی و فروپاشی جمعیتی مردمان بومی و آفریقایی‌تبار در جریان گسترش دولت مدرن آرژانتین در قرن نوزدهم، و موج‌های بسیار بزرگ مهاجرت فراآتلانتیکی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم که حدود 7 میلیون مهاجر، عمدتاً ایتالیایی و اسپانیایی، را به کشوری آورد که جمعیتش در سال 1869 حدود 1.7 میلیون نفر بود و تا سال 1914 به حدود 7.9 میلیون نفر رسید.

مطالعات ژنومی گسترده (Avena et al. 2012) میانگین سهم نیاکان اروپایی را در سطح ملی حدود 78-80% برآورد می‌کنند، با بالاترین تمرکز (بیش از 85%) در بوینس آیرس، پامپا و پاتاگونیا.

این امر به توزیع ویژگی‌های ظاهری متمایز از بیشتر آمریکای لاتین می‌انجامد. رنگ پوست در سطح ملی عمدتاً در طیف Fitzpatrick II-III است، با تنوع قابل توجه درون مناطق؛ استان‌های شمال‌غربی (خوخوی، سالتا، کاتامارکا) به سمت توزیع ویژگی‌های مستیزوی آند (Fitzpatrick III-IV) متمایل‌اند، در حالی که بوینس آیرس، پامپا و پاتاگونیا عمدتاً آرژانتینی‌های سفیدپوست (Fitzpatrick II-III) هستند. رنگ مو از قهوه‌ای تیره، قهوه‌ای روشن، بور و قرمز متغیر است و انواع مو روشن بسیار بیشتر از میانگین آمریکای لاتین دیده می‌شود، به‌ویژه در میان جمعیت‌های آرژانتینی‌تبار ایتالیایی، آلمانی‌تبار (آلمانی‌های ولگا، آلمانی‌های پاتاگونیا) و ولزی‌تبار. بافت مو عمدتاً از صاف تا موج‌دار است (Andre Walker 1A-2B). رنگ چشم عمدتاً قهوه‌ای است، اما فراوانی چشم‌های فندقی، سبز و آبی بسیار بیشتر از سایر کشورهای آمریکای لاتین است، به‌ویژه در مناطقی با نیای ایتالیایی و شمال‌اروپایی بالا. ویژگی‌های چهره و اندام نیز به‌طور مشابه با جمعیت‌های منبع ایتالیک، ایبری، ژرمنی، اسلاوی و (در شمال‌غرب و پاتاگونیا) آندی و بومی پاتاگونیایی همراهی می‌کنند. تنوع درونی بالاست، به‌ویژه در امتداد گرادیان‌های منطقه‌ای از شمال به جنوب و از شرق به غرب، و توزیع کلی ملی را نباید بر هیچ فرد یا جامعه مشخص آرژانتینی اعمال کرد.