السالوادور

السالوادور کمترین سهم خودشناسی بومی را در میان کشورهای اسپانیایی‌زبان آمریکای مرکزی دارد (~1.0% در مجموع بر اساس سرشماری 2007 DIGESTYC)، که هم عمق جمعیتی واقعی آمیختگی نژادی در این کشور را نشان می‌دهد و هم تأثیر جمعیتی-فرهنگی گسترده کشتار لا ماتانثا در سال 1932 را که جوامع بومی پیپیل-ناهوا را هدف گرفت و رهاکردن خودشناسی بومی را در استان‌های غربی تسریع کرد. توزیع کنونی خودشناسی ملی تقریباً چنین است: 86٪ مستیزو/لادینو، 12.5٪ سفیدپوست، 1.0٪ بومی (پیپیل-ناهوا، لنکا و کاکاویرا با هم)، و 0.5٪ آفرو-سالوادوری (برآورد). جامعه لبنانی-فلسطینی-سالوادوری در دسته سفیدپوستان سالوادوری از نظر فرهنگی و سیاسی بسیار برجسته است، و چند رئیس‌جمهور سالوادوری تبار فلسطینی داشته‌اند.

مطالعات ژنومی گسترده (Hellenthal et al. 2014) میانگین تبار ملی را حدود 55 تا 65٪ بومی آمریکایی، 30 تا 40٪ اروپایی و 1 تا 5٪ آفریقایی برآورد می‌کنند، با تفاوت منطقه‌ای قابل توجه. استان‌های غربی (سونسونته، آهواچاپان و سانتا آنا) سهم بیشتری از تبار بومی (پیپیل-ناهوا) دارند؛ منطقه کلان‌شهری مرکزی سان سالوادور بیشترین جمعیت سفیدپوست سالوادوری را با توزیع میانی گسترده‌تری از ویژگی‌های ظاهری در خود جای داده است؛ و استان‌های شرقی (موراسان، لا اونیون و سان میگل) سهم بیشتری از تبار بومی لنکا و کاکاویرا دارند. رنگ پوست در کل جمعیت از فیتزپاتریک II تا V گسترده است، و III تا IV دامنه غالب است. موی بیشتر جمعیت سیاه تا قهوه‌ای تیره، صاف تا موج‌دار است. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بالاتر چشم‌های روشن در جمعیت سفیدپوست سالوادوری با تبار اروپایی و لوانتی. جنگ داخلی سالوادور (1980 تا 1992) و موج مهاجرت پس از آن، جامعه بزرگی از سالوادوری‌های آمریکایی (حدود 2.5 میلیون نفر در ایالات متحده) به وجود آورده است که توزیع جمعیتی آن کمی با کشور مبدأ متفاوت است.