جمهوری دومینیکن
DOآمریکای لاتین
این کشور محل زندگی 5 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 مولاتوهای دومینیکن | ۷۰٫۰٪ |
 دومینیکنی‌های سفیدپوست | ۱۶٫۰٪ |
 دومینیکنی‌های آفریقایی‌تبار | ۱۱٫۰٪ |
 دومینیکنی‌های هائیتیایی‌تبار | ۲٫۵٪ |
 دومینیکنی‌های آسیایی‌تبار | ۰٫۵٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
جمعیت جمهوری دومینیکن الگوی اختلاط دوقومی را بازتاب می‌دهد که استقرار استعماری اسپانیایی (به‌ویژه کاناری‌ها) بر آن غلبه دارد و ورود قابل‌توجه آفریقایی‌هایی که در دوران استعمار از طریق تجارت برده آورده شدند، و همچنان بخشی کوچک‌تر اما مستمر از سهم ژنتیکی بومیان تائینو را در بر می‌گیرد (عمدتاً از طریق خط مادری، بنا بر Moreno-Estrada et al. 2013). نمایه جمعیتی دومینیکن این کشور را از کوبا و پورتوریکوی همسایه در دو جنبه مهم متمایز می‌کند: (1) ورود آفریقایی‌ها از طریق تجارت برده به هیسپانیولای اسپانیایی نسبت به کوبای قرن نوزدهم نسبتاً کمتر بود، اما اختلاط دوران استعمار عمیق‌تر و زودتر بود و جمعیتی با توزیع گسترده‌تر و یکنواخت‌تر اختلاط اروپایی-آفریقایی پدید آورد؛ (2) رابطه دومینیکن-هائیتی در شکل‌گیری هویت ملی نقش داشته است، به‌طوری که قاب‌بندی ترویج‌شده از سوی دولت با عنوان indio برای جمعیت گسترده مولاتوی دومینیکن، هویت ملی را از خودشناسی آشکار آفریقایی دور نگه داشته است. نظرسنجی‌های ENHOGAR-MICS 2014 خودشناسی را تقریباً 70% indio (مولاتوی دومینیکن)، 16% blanco، 11% Negro/moreno، به‌علاوه 2.5% دومینیکنی‌های تبار هائیتی و جمعیت‌های کوچک دومینیکنی تبار آسیایی گزارش می‌کنند.
مطالعات ژنومی سراسری (Moreno-Estrada et al. 2013) میانگین تبار ملی را تقریباً 50-60% اروپایی، 30-40% آفریقایی و 5-15% بومی تائینو قرار می‌دهند. رنگ پوست در کل جمعیت از فیتزپاتریک II تا VI گسترده است و طیف III-IV در سطح ملی رایج‌ترین است. استان سیبائو (سانتیاگو، لا ویگا، اسپایات، سان خوزه دِ لاس ماتاس) به سمت پوست روشن‌تر گرایش دارد و قلب جمعیت دومینیکن‌های سفیدپوست و جمعیت indio روشن‌تر است، با مهاجرت گسترده اسپانیایی، لبنانی و یهودیان سفاردی در قرن نوزدهم. مناطق ساحلی جنوبی مزارع شکر (سان پدرو دِ ماکوریس، لا رومانا، سان کریستوبال) به سمت پوست تیره‌تر گرایش دارند و جمعیت‌های دومینیکنی تبار آفریقایی در آن‌ها متمرکزند، از جمله جامعه نوادگان کوکولوی هند غربی بریتانیایی. خلیج سامانا جامعه متمایز تاریخی آمریکایی‌های سامانا را در خود دارد. سانتو دومینگو، به‌عنوان بزرگ‌ترین مرکز شهری، تنوع درون‌شهری قابل توجهی در تمام تمرکزهای گروه‌های تباری دارد. بافت مو کل طیف اندرو واکر را از صاف تا فرفری در بر می‌گیرد و بافت موج‌دار و فرفری رایج‌ترین است. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است، با فراوانی بیشتر چشم‌های روشن در جمعیت دومینیکن‌های سفیدپوست.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
وزن‌های ترکیب جمعیت عمدتاً از نظرسنجی‌های ENHOGAR-MICS 2014 (که شامل پرسشی درباره هویت رنگی بود و توزیع indio/blanco/Negro را به دست داد)، ENI 2017 (برای شمارش دومینیکنی‌های تبار هائیتی) و سرشماری 2010 ONE به‌عنوان جمعیت پایه استخراج شده‌اند. جمهوری دومینیکن در سرشماری‌های مدرن به‌طور پیوسته خودشناسی قومی-نژادی را ثبت نکرده است؛ سرشماری 2010 این پرسش را نداشت و نتایج اولیه سرشماری 2022 جدول‌بندی متقاطع تفصیلی بر حسب تبار قومی-نژادی ندارد. زمینه تبار ژنومی (Moreno-Estrada et al. 2013) از تفسیر فنوتیپ پشتیبانی می‌کند. ملاحظات: (1) اصطلاح indio به‌طور گسترده به‌عنوان تعبیری تلطیفی که دولت ترویج داده و خودشناسی آفریقایی را سرکوب می‌کند نقد می‌شود؛ سهم واقعی جمعیت با تبار آفریقایی، از جمله جمعیت مولاتوی دومینیکن، بیش از 80% برآورد می‌شود، نه 11% خودشناسی آشکار آفریقایی-دومینیکن؛ (2) جمعیت دومینیکن‌های تبار هائیتی تا حدی کمتر از واقع شمارش شده است، زیرا وضعیت حقوقی بسیاری از اعضای این جامعه نامطمئن است؛ (3) مرز میان دومینیکن‌های سفیدپوست و indio از نظر اجتماعی انعطاف‌پذیر است و در تاریخ تحت رژیم‌های سیاسی مختلف، به‌ویژه ایدئولوژی هیسپانیداد در دوره تروخیو-بالاگر، بازطبقه‌بندی گسترده‌ای شده است؛ (4) حکم Sentencia 168-13 مصوب 2013 که سلب تابعیت به‌صورت عطفی را در پی داشت، بر شمارش فرزندان متولد دومینیکن مهاجران هائیتی اثر می‌گذارد و محاسبه سهم جمعیت‌ها را پیچیده‌تر می‌کند.
منابع اصلی
- 1.Oficina Nacional de Estadística (ONE). IX Censo Nacional de Población y Vivienda 2010. Santo Domingo: ONE; 2012.
- 2.Oficina Nacional de Estadística (ONE). Encuesta Nacional de Inmigrantes 2017 (ENI-2017). Santo Domingo: ONE-UNFPA-EU; 2018.
- 3.Moreno-Estrada A, Gravel S, Zakharia F, et al. Reconstructing the population genetic history of the Caribbean. PLoS Genet. 2013;9(11):e1003925. doi:10.1371/journal.pgen.1003925
- 4.Torres-Saillant S. The Tribulations of Blackness: Stages in Dominican Racial Identity. Latin American Perspectives. 1998;25(3):126-146.
- 5.Hoetink H. The Dominican People, 1850-1900: Notes for a Historical Sociology. Baltimore: Johns Hopkins University Press; 1982.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.