اروتیک مولاتوهای دومینیکن

دومینیکنی‌های مولاتو (که معمولاً در کاربرد دومینیکنی خود را indio معرفی می‌کنند: اصطلاحی تعارف‌آمیز و ویژه‌ی فرهنگی که فاصله‌گیری اجتماعی درازمدت دومینیکنی‌ها از خودمعرفی صریح آفریقایی را بازتاب می‌دهد) حدود 70% جمعیت دومینیکن را تشکیل می‌دهند. این مقوله دومینیکنی‌هایی با تبار مختلط اسپانیایی (کاناری، آندلسی، سفاردی) و آفریقایی (عمدتاً بانتو و غرب آفریقایی) را در بر می‌گیرد، با سهمی کوچک‌تر از میراث بومی تاینو که هنوز باقی مانده است. مطالعات ژنومی گسترده Moreno-Estrada et al. 2013 میانگین تبار در جمعیت گسترده‌تر دومینیکن را حدود 50-60% اروپایی، 30-40% آفریقایی و 5-15% بومی برآورد می‌کنند (سهم بومی در جمعیت‌های شمالی Cibao بیشترین است و عمدتاً از طریق خط مادری پایدار مانده است). اصطلاح indio به‌طور گسترده توسط روشنفکران و فعالان آفریقایی‌تبار دومینیکن نقد می‌شود، زیرا آن را انکار تبار آفریقایی می‌دانند. این اصطلاح در دوران تروخیو (1930-1961) و دوران Balaguer رسمیت یافت، زمانی که ایدئولوژی نژادی دولتی ضدهائیتی و ضدسیاه‌پوستی در شکل‌گیری هویت ملی نقش داشت.