اروتیک تائینوها

تاینوها نخستین مردمی بودند که کلمب با آنان روبه‌رو شد، و فاجعهٔ آن دیدار از آن زمان تاکنون شیوهٔ یادآوری آنان را شکل داده است؛ به‌عنوان مقدمه‌ای بر تاریخ مردمی دیگر، جمعیتی که گمان می‌رفت در عرض چند نسل پس از 1492 منقرض شده باشد. این چارچوب به شکلی جالب نادرست است. نسب تاینو در مقادیر قابل سنجش از جمعیت‌های امروزی پورتوریکو، جمهوری دومینیکن، کوبا و سایر جزایر آنتیل عبور می‌کند؛ میراث فرهنگی، در خوراک‌ها، واژگان و رسوم روستایی، حتی گسترده‌تر است. واژه‌هایی چون هامک، هاریکان، باربیکیو، کانو، توتون و کاساوا از زبان تاینو وارد زبان‌های اروپایی شدند. این مردم بیش‌تر آن‌که ناپدید شوند، به‌شکلی خشونت‌بار و ناقص در جمعیت‌هایی که پس از آنان آمدند ادغام شدند.

پیش از تماس، تاینوها جزایر بزرگ آنتیل و باهاما را اشغال کرده بودند و به زبانی از خانوادهٔ آراواکی سخن می‌گفتند، همان خانوادهٔ گسترده‌ای که شاخه‌های دیگرش در شمال آمریکای جنوبی تا آمازون امتداد دارد؛ این امر به مهاجرت دریایی از راه جزایر کوچک آنتیل اشاره دارد که نیاکانشان را به شمال آورد. جامعه در قالب زعامت‌های قبیله‌ای به نام کاسیکازگوس سازمان یافته بود که توسط کاسیکه‌ای اداره می‌شد که می‌توانست مرد یا زن باشد، و اقتدار او موروثی بود اما با شوراهای ریش‌سفیدان تعدیل می‌شد. اقتصاد بر پایهٔ کاساوای تلخ، یعنی مانیوکِ تلخی که برای زدودن سیانیدِ آن فرآوری می‌شد، می‌چرخید و با ذرت، سیب‌زمینی شیرین، ماهی و سگ کوچک بی‌صدایی که برای گوشت نگه می‌داشتند تکمیل می‌شد. دهکده‌ها پیرامون میدان مرکزی گرد می‌آمدند که برای باته به کار می‌رفت، بازی توپ لاستیکی میان تیم‌ها که هم‌زمان آیین و دیپلماسی بود.

زندگی دینی حول زمی‌ها متمرکز بود، ارواح نیاکانی و طبیعی که با پیکره‌های حکاکی‌شدهٔ سنگ، چوب، پنبه یا استخوان نمایش داده می‌شدند، در خانه یا در غارها نگهداری و از طریق آیین کوهوبا با آنان مشورت می‌شد؛ حالت خلسه‌ای که با استنشاق دانه‌های پودرشدهٔ درخت آنادناتنرا از طریق لولهٔ دوشاخه القا می‌شد. بهیکه، کاهن‌درمانگری که این جلسات را برگزار می‌کرد، بیماری را اختلال معنوی می‌دانست. پس از تماس، این جهان دینی به‌کلی ناپدید نشد؛ عناصری از آن در آیین عامیانهٔ درهم‌آمیخته در کارائیب روستایی ادغام شد، جایی که روزهای قدیسان بازتاب‌های کهن‌تری دارند و برخی گیاهان و آیین‌ها منطق پیش از کلمب را زیر ظاهری کاتولیک حفظ کرده‌اند. جنبش احیای آگاهانهٔ تاینو، به‌ویژه قوی در پورتوریکو و میان جوامع مهاجر، از اواخر قرن بیستم بر شناخت این امر فشار آورده است که زمان گذشته همواره زودهنگام بوده است.