اروتیک آنگویلایی‌های آفریقایی‌تبار

آنگویلا تکه‌زمینی مسطح و خشک از سنگ آهک و مرجان در شمال جزایر لیوارد است که حدود شانزده مایل طول دارد. بیشتر ساکنان آن از آفریقایی‌هایی هستند که در دوران بردگی به این جزیره آورده شده بودند. تاریخ این جزیره مسیری متفاوت از بسیاری از همسایگان کارائیبی‌اش پیمود. خاک نازک و بارندگی نامطمئن هرگز از اقتصاد شکری که در سنت کیتس یا باربادوس ثروت‌های هنگفتی به بار آورد پشتیبانی نکرد. مزرعه‌ها با دشواری روبه‌رو شدند، بسیاری از مالکان مزرعه دست کشیدند و رفتند، و پس از آزادی در دهه 1830، خانواده‌های آزادشده به‌تدریج زمین خود را به دست آوردند. از این روند جامعه‌ای از خرده‌مالکان، ماهیگیران، نمک‌کش‌ها، قایق‌سازان و دریانوردان پدید آمد. آنان مردمی بودند که عادت داشتند با حداقل امکانات، بر اساس شرایط خودشان، امرار معاش کنند.

خودکفایی از دیرباز با مهاجرت همراه بوده است. نسل‌ها، مردم آنگویلا برای کسب درآمد به خارج می‌رفتند: به مزارع نیشکر جمهوری دومینیکن، پالایشگاه‌های نفت آروبا و کوراسائو و جزایر ویرجین آمریکا. پس از جنگ جهانی دوم به انگلستان رفتند، جایی که جامعه‌ای ماندگار در اسلاو ریشه دواند. پول به خانه برگشت و مردم نیز همین‌طور. پیوند با سنت مارتن، که با یک سفر کوتاه کشتی‌ای به سمت جنوب فاصله دارد، از طریق خانواده، کار و تجارت همچنان نزدیک است.

این روحیه مستقل بیشتر از سال 1967 شناخته می‌شود. بریتانیا آنگویلا را در یک دولت وابسته واحد با سنت کیتس و نویس ادغام کرده بود و مردم آنگویلا دولت در باستر را در بهترین حالت بی‌توجه می‌دانستند. در 30 مه پلیس سنت کیتس را بیرون راندند و امور خود را خودشان اداره کردند و در مقطعی جمهوری‌ای اعلام کردند. در سال 1969 چتربازان بریتانیایی و پلیس لندن بی‌مقاومت فرود آمدند. این رویارویی تقریباً به آنچه جزیره‌نشینان از آغاز خواسته بودند نزدیک شد: جدایی از سنت کیتس و رابطه مستقیم با بریتانیا که در سال 1980 به‌طور رسمی تثبیت شد. اکنون 30 مه روز آنگویلا، یک تعطیلی رسمی است.

یکشنبه هنوز روزی است که مردم به کلیسا می‌روند. کلیساهای انگلیکن و متودیست بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین جماعت‌ها هستند و ادونتیست‌های روز هفتم، باپتیست‌ها، پنطیکاستی‌ها و کاتولیک‌ها بخش عمده بقیه را تشکیل می‌دهند. مردم با خانواده و دوستان به کریول آنگویلایی، زبانی محلی بر پایه انگلیسی که به گفتار دیگر جزایر لیوارد نزدیک است، سخن می‌گویند. آنان در مدرسه، محل کار و کلیسا به انگلیسی معیار گرایش پیدا می‌کنند. ورزش ملی مسابقه قایق‌رانی است: قایق‌های بادبانی چوبی ساخت محلی با بادبان‌ها و خدمه فراوان، در روز آنگویلا و در جشنواره ماه اوت که یادآور آزادی است مسابقه می‌دهند. این قایق‌ها از شناورهای کاری‌ای سرچشمه گرفته‌اند که زمانی مردم آنگویلا را به میدان‌های ماهیگیری و بنادر خارجی می‌بردند، و قایق برنده مایه افتخار روستایی است که آن را نمایندگی می‌کند.