اروتیک هائیتیایی‌های آفریقایی‌تبار

آفرو-هائیتی‌ها حدود 95% جمعیت هائیتی را تشکیل می‌دهند و از نظر جمعیتی یکدست‌ترین جمعیت ملی با تبار آفریقایی در قاره آمریکا هستند. این جامعه از بیش از 800,000 برده آفریقایی نسب می‌برد که بین دهه 1660 و سال 1791 به مستعمره فرانسوی سن‌دومینگ آورده شدند. جمعیت‌های مبدأ بیشتر در غرب آفریقا (فون و دیگر گویشوران زبان‌های آجا از بنین و توگوی امروزی، یوروبا، آکان، ایگبو) و در مرکز آفریقا (کنگو و جمعیت‌های همجوار که به زبان‌های بانتو سخن می‌گویند) متمرکز بودند. سن‌دومینگ پرسودترین مستعمره کارائیب بود و تا دهه 1780 نزدیک به 40% مصرف شکر اروپا را تأمین می‌کرد، و این تولید به جمعیتی از بردگان متکی بود که به مراتب بیشتر از جمعیت اروپایی استعمارگر و مولّدین آزاد بودند. انقلاب هائیتی (1791-1804) نخستین جمهوری سیاه مستقل جهان و تنها انقلاب موفق برده‌ها در تاریخ جدید را پدید آورد. جمعیت پس از انقلاب به دلیل خشونت مرتبط با انقلاب و مهاجرت جمعیت اروپایی استعمارگر، و نیز مهاجرت بسیار محدود بعدی از مناطق مبدأ غیرآفریقایی، همچنان در اکثریت قاطع دارای تبار آفریقایی ماند. سنت‌های فرهنگی، از جمله ودو (آمیزه‌ای دینی از عناصر آفرو-هائیتی با عناصر قوی فونی و یوروبایی)، زبان کریول هائیتی (کریولی با واژگان فرانسوی و لایه زیرین از زبان‌های غرب آفریقا)، موسیقی کومپاس و رارا، و آشپزی متمایز، پیوستگی قوی با جمعیت‌های مبدأ غرب و مرکز آفریقا را نشان می‌دهند.