اروتیک ایگنری‌ها

ایگنری‌ها مردمان جزیره‌نشین آراواکی‌زبان بودند که پیش از آنکه کالیناگو، یعنی همان «کاریب‌های جزیره‌ای»، در سده‌های پایانی پیش از تماس با اروپاییان بر این زنجیره تسلط یابند، در سراسر جزایر آنتیل کوچک زندگی می‌کردند. بخشی از تبارشان در میان کالیناگوهای دومینیکا و گاریفونای آمریکای مرکزی باقی مانده و زبانشان در زبان گاریفونا زنده مانده است. هیچ‌کس نمی‌داند خودشان را چه می‌نامیدند. این نام از کالیناگوها آمده است که به مبلغان و تاریخ‌نگاران فرانسوی سده هفدهم گفتند نیاکانشان از سرزمین اصلی آمریکای جنوبی آمده، مردان ایگنری را کشته و با زنانشان ازدواج کرده‌اند.

این روایت برای توضیح چیزی ساخته شده بود که فرانسوی‌ها عجیب می‌یافتند: به نظر می‌رسید مردان و زنان کالیناگو به زبان‌های متفاوتی سخن می‌گویند. مطالعات بعدی بر زبان نشان داد که مردان و زنان هر دو در زندگی روزمره به زبانی آراواکی سخن می‌گفتند و مردان افزون بر آن لایه‌ای از واژه‌های کاریبی را نیز به کار می‌بردند. پس شاید افسانهٔ فتح یادگار کوتاه‌شدهٔ روندی کندتر باشد، آمیزه‌ای از یورش، ازدواج، تجارت و جابه‌جایی مردم میان زبان‌ها، نه یک کشتار واحد. به هر حال، زبان زنان بود که ماندگار شد.

باستان‌شناسان معمولاً این نام را به نوادگان کشاورزانی نسبت می‌دهند که از حوضهٔ اورینوکو، در جایی که امروز ونزوئلا است، رفتند و حدود 500 پیش از میلاد به جزایر رسیدند. سفالینه‌هایشان که روی زمینهٔ قرمز با رنگ سفید نقاشی شده‌اند، به نام محل ونزوئلایی سالادرو «سالادوئید» خوانده می‌شوند و از ترینیداد تا پورتوریکو دیده می‌شوند. آنان مانیوک می‌کاشتند و نان کاساوا را روی صفحه‌های گلی مسطح می‌پختند، در صخره‌های مرجانی ماهی می‌گرفتند و عقیق قرمز، آمتیست و سنگ‌های دیگر را به دانه‌های تسبیح و طلسم‌های کوچک قورباغه‌مانند تبدیل می‌کردند که با قایق از جزیره‌ای به جزیرهٔ دیگر می‌رفت. سنگ‌های کوچک سه‌نوک که در محل‌های آنان یافت شده‌اند، شبیه شکل‌های نخستین زمی‌اند، همان شیء روحانی که بعدها در دین تائینو محوری شد. نامی که در دهه‌های 1600 ثبت شده، برای سفالی که بیش از هزار سال زودتر ساخته شده تطابق سستی دارد، پس نویسندگان محتاط آن را برچسبی کاربردی می‌دانند، نه هویتی اثبات‌شده. در پورتوریکو، تاریخ عامه نام ایگنری را برای سفالگرانی به کار می‌برد که پیش از تائینوها می‌زیستند.

میراثشان بیش از نامشان دوام آورده است. در دومینیکا، چند هزار نفر در قلمرو کالیناگوها نسب خود را به کسانی می‌رسانند که پیش از کلمب در این جزیره زیسته بودند. در سنت وینسنت، کالیناگوها و آفریقایی‌هایی که از بردگی گریخته یا از کشتی‌شکستگی جان سالم به در برده بودند، به گاریفونا تبدیل شدند؛ انگلیسی‌ها آنان را در سال 1797 به رواتان تبعید کردند. امروز شهرهای آنان در امتداد ساحل کارائیب هندوراس، بلیز، گواتمالا و نیکاراگوئه قرار دارند. گاریفونا هنوز یک زبان آراواکی است و این، از دور، آن را نزدیک‌ترین پیوند زنده با مردمی می‌سازد که کالیناگوها آنان را ایگنری می‌نامیدند.