اروتیک سورینامی‌های جاوه‌ای‌تبار

جاوه‌ای‌های سورینامی (در کاربرد هلندی Javanen) حدود 14% از جمعیت سورینام را بر پایه سرشماری 2012 تشکیل می‌دهند؛ این بزرگ‌ترین جمعیت دیاسپورای جاوه‌ای خارج از اندونزی است. این جامعه از حدود 33,000 کارگر قراردادی جاوه‌ای نشأت می‌گیرد که بین سال‌های 1890 و 1939 از هند شرقی هلند (اندونزی امروزی، به‌ویژه منطقه جاوه مرکزی) آورده شدند تا جای کارگران هندی قراردادی پس از سال 1916 را در اقتصاد شکرِ استعماری هلند در سورینام بگیرند. این جامعه عمدتاً در مناطق Wanica، Commewijne، Saramacca و Paramaribo متمرکز است. این جامعه در دین (عمدتاً مسلمان، با گروه‌های کوچک‌تر هندو، مسیحی و کجاوِن)، در زبان (جاوه‌ای سورینامی، گونه‌ای سورینامی از زبان جاوه‌ای با قرض‌گیری واژگانی قابل توجه از هلندی و سرانان تونگو)، در هنرها (موسیقی سنتی گاملان و نمایش سایه‌ای وایانگ، هرچند رو به افول) و در آشپزی (ساتو، بامی، گادو-گادو، لمپر، کلپون، و سایر غذاهای جاوه‌ای که در آشپزی گسترده‌تر سورینامی ادغام شده‌اند) تداوم فرهنگی قابل توجهی را حفظ کرده است. جامعه جاوه‌ای سورینامی پس از استقلال در سال 1975 به رسمیت سیاسی قابل توجهی دست یافت.