اروتیک کوراسائویی‌های آفریقایی‌تبار

آفرو-کوراسائویی‌ها اکثریت جمعیت کوراسائو هستند، جزیره‌ای خشک و بادخیز در نزدیکی سواحل ونزوئلا. صدای زبان روزمره، موسیقی و سیاست این جزیره از آنِ آنهاست. نیاکان آنان را شرکت هند غربی هلند از غرب و مرکز آفریقا آورد؛ شرکتی که در قرن هفدهم ویلم‌استاد را به یکی از شلوغ‌ترین بازارهای برده‌فروشی در کارائیب تبدیل کرد. بسیاری از اسیرشدگان بعدها به مستعمرات اسپانیایی فروخته شدند. کسانی که ماندند در مزارعی کار می‌کردند که هرگز در خاک خشک رونق نگرفتند، و نیز در اسکله‌ها و خانه‌های بازرگانان؛ به این ترتیب جامعه از همان آغاز به بندر و شهر پیوند خورد.

آنچه جامعه را کنار هم نگه می‌دارد، Papiamentu است؛ زبانی کریول که بیشتر بر واژگان پرتغالی و اسپانیایی بنا شده و لایه‌هایی هلندی و آفریقایی دارد و با آروبا و بونیر مشترک است. برای نسل‌ها زبان هلندی زبان مدرسه، دادگاه و دولت بود، در حالی که Papiamentu زبان خانه و کوچه بود. اکنون این زبان در کنار هلندی و انگلیسی وضعیت رسمی دارد و خوب سخن گفتن به آن هنوز نشانهٔ تعلق است. بیشتر آفرو-کوراسائویی‌ها کاتولیک رومی‌اند، میراثی از کشیشانی که به بردگان خدمت می‌کردند، در حالی که نخبگان هلندی پروتستان ماندند؛ هرچند کلیساهای پنطیکاستی و انجیلی رشد کرده‌اند. Brua، مجموعه‌ای از اعمال گیاه‌دارویی و آیینی برای درمان و حفاظت، با وجود مخالفت طولانی روحانیون در کنار مراسم عشای ربانی یکشنبه باقی مانده است.

حافظهٔ جمعی بر دو قیام استوار است. در 17 اوت 1795، مردی برده به نام تولا شورشی را رهبری کرد که پیش از سرکوب در مزارع غرب جزیره گسترش یافت. تولا اعدام شد. اکنون او به‌عنوان قهرمان ملی گرامی داشته می‌شود و سالروز آن به‌عنوان روز مبارزه برای آزادی برگزار می‌شود. خود بردگی در 1863 پایان یافت. قیام دوم در 30 مه 1969 رخ داد، زمانی که اختلاف کارگری در پالایشگاه شل به شورش‌هایی تبدیل شد که بخشی از مرکز تجاری ویلم‌استاد را سوزاند. Trinta di Mei، آن‌چنان که نامیده می‌شود، آفرو-کوراسائویی‌ها را به مناصب سیاسی رساند و جنبش فرهنگی‌ای را تغذیه کرد که Papiamentu و میراث آفریقایی را در مرکز قرار داد.

بخش بزرگی از فرهنگ از راه موسیقی منتقل می‌شود. Tambú، قالبی از طبل و آواز که ریتم آن با ضربه بر تیغهٔ آهنی کج‌بیلی به نام chapi نگه داشته می‌شود، برای نسل‌ها به دست مقامات استعماری و کشیشان سرکوب شد، تا حدی به این دلیل که خوانندگان از آن برای بیان شکایات و تسویه‌حساب‌های علنی استفاده می‌کردند. با این حال زنده ماند و اکنون با افتخار از آنِ خود دانسته می‌شود. Tumba کارناوال را به حرکت درمی‌آورد و رژهٔ برداشت محصول Seú پوشش‌های فولکلوریک را به نمایش می‌گذارد. اکنون جامعهٔ بزرگی در هلند زندگی می‌کند که در شهرهایی مانند روتردام متمرکز است، و رفت‌وآمد میان دو سو، زبان جزیره و بحث‌هایش را در دو سوی اقیانوس اطلس زنده نگه می‌دارد.