پورتوریکو
PRآمریکای لاتین
این کشور محل زندگی 5 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 پورتوریکویی‌های سفیدپوست | ۶۰٫۴٪ |
 پورتوریکویی‌های مختلط‌تبار | ۲۲٫۰٪ |
 پورتوریکویی‌های آفریقایی‌تبار | ۱۵٫۸٪ |
 پورتوریکویی‌های بومی آمریکایی | ۱٫۴٪ |
 پورتوریکویی‌های آسیایی‌تبار | ۰٫۴٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
جمعیت پورتوریکو الگوی آمیختگی سه‌قومی را بازتاب می‌دهد که حاصل استقرار استعماری اسپانیایی‌ها (به‌ویژه کاناری‌ها و کاتولیک‌های اروپایی دوران فرمان مرحمت سلطنتی)، ورود گسترده برده‌های آفریقایی در قرن 18 و 19 که عمدتاً در مزارع شکر ساحلی جنوب و جنوب‌شرق متمرکز شدند، و تبار بومی تاینوی (بوریکن) است که مطالعات ژنومی گسترده نشان می‌دهند در حدود 60% پورتوریکویی‌های معاصر از طریق پایداری DNA میتوکندریایی وجود دارد.
مطالعات ژنومی گسترده (Moreno-Estrada et al. 2013، Via et al. 2011) میانگین تبار در کل جمعیت پورتوریکو را حدود 64% اروپایی، 21% آفریقایی و 15% بومی تاینو برآورد می‌کنند، با تفاوت‌های منطقه‌ای و فردی چشمگیر.
سرشماری 2020 ایالات متحده در پورتوریکو خودگزارشی حدود 60% سفیدپوست به‌تنهایی را گزارش می‌کند (کاهش از 75.8% در 2010، که هم تغییرات روش‌شناختی و هم تحولات در خودگزارشی را بازتاب می‌دهد)، 22% چندنژادی یا «نژاد دیگر»، 16% سیاه‌پوست یا آفریقایی‌تبار آمریکایی به‌تنهایی، 1.4% بومی آمریکا یا بومی آلاسکا به‌تنهایی، و 0.4% آسیایی به‌تنهایی. گذار از خودگزارشی سفیدپوست یکدست به خودگزارشی چندنژادی یا «نژاد دیگر» بازتاب‌دهنده رد فزاینده پورتوریکویی‌ها نسبت به طبقه‌بندی نژادی به سبک آمریکایی است و به سمت خودگزارشی می‌رود که با الگوی واقعی آمیختگی سازگارتر است. طیف رنگ پوست در کل جمعیت از فیتزپاتریک I تا VI گسترده است، با III-IV به‌عنوان محدوده رایج در سطح ملی. شهرداری‌های ساحلی جنوب و جنوب‌شرق (لوئیزا، سالیناس، گوایاما، پونسه، پاتیاس) بیشترین تمرکز پورتوریکویی‌های آفریقایی‌تبار را دارند و نمود ظاهری تیره‌تری غالب است. شهرداری‌های کوهستانی غربی کشت‌کننده قهوه (یاوکو، آدجونتاس، ماریکائو، لاس ماریاس) نمودهای ظاهری روشن‌تری دارند که بازتاب مهاجرت متمرکز اروپایی از کورسیکا، فرانسه و سایر نقاط در قرن 19 است. بافت مو کل دامنه مقیاس اندره واکر را دربرمی‌گیرد. رنگ چشم در سطح ملی عمدتاً قهوه‌ای است. تنوع درونی بالاست و تنوع منطقه‌ای و فردی کشور قابل‌توجه است.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
وزن‌های ترکیب از سرشماری دهه‌ای 2020 ایالات متحده برای پورتوریکو به‌دست می‌آیند (اداره سرشماری ایالات متحده سرشماری دهه‌ای پورتوریکو را با همان روش‌شناسی ایالت‌های این کشور انجام می‌دهد)، با خودگزارشی بر اساس دسته‌های نژادی استاندارد ایالات متحده (سفیدپوست، سیاه‌پوست یا آفریقایی‌تبار آمریکایی، بومی آمریکا یا بومی آلاسکا، آسیایی، بومی هاوایی و سایر جزایر اقیانوس آرام، نژاد دیگر، و دو نژاد یا بیشتر). تغییر بین سرشماری‌های 2010 و 2020 هم تغییرات واقعی در خودگزارشی را بازتاب می‌دهد (به‌ویژه افزایش خودمعرفی به هویت بوریکوا تاینو) و هم تغییرات روش‌شناختی گسترده در نحوه کدگذاری پاسخ‌های چندنژادی. زمینه ژنومی گسترده (Moreno-Estrada et al. 2013، Via et al. 2011، Mendisco et al. 2015) تفسیر نمود ظاهری را پشتیبانی می‌کند.
ملاحظات: (1) دسته‌های نژادی سرشماری ایالات متحده به‌طور دقیق با رویه خودگزارشی پورتوریکویی‌ها منطبق نمی‌شوند: دسته‌های «چندنژادی» و «نژاد دیگر» با هم بخش بزرگی از آنچه در کاربرد کوبایی و دومینیکی «مولاتو» یا «ایندیو» نامیده می‌شود را پوشش می‌دهند؛ (2) خودگزارشی از نظر اجتماعی سیال است و مرز میان سفیدپوست پورتوریکویی و چندنژادی بین 2010 و 2020 به‌طور چشمگیری جابه‌جا شد؛ (3) جنبش معاصر خودمعرفی به هویت بوریکوا تاینو، جداسازی تبار از هویت را به‌ویژه پیچیده می‌کند؛ (4) جمعیت دیاسپورا در سرزمین اصلی ایالات متحده بزرگ است (حدود 5 میلیون نفر یا بیشتر) و تا حدی با توزیع جمعیتی جزیره مبدأ متفاوت است.
منابع اصلی
- 1.US Census Bureau. 2020 Census of Puerto Rico Demographic Profile. Washington, DC: US Census Bureau; 2021.
- 2.Moreno-Estrada A, Gravel S, Zakharia F, et al. Reconstructing the population genetic history of the Caribbean. PLoS Genet. 2013;9(11):e1003925. doi:10.1371/journal.pgen.1003925
- 3.Via M, Gignoux CR, Roth LA, et al. History shaped the geographic distribution of genomic admixture on the island of Puerto Rico. PLoS ONE. 2011;6(1):e16513. doi:10.1371/journal.pone.0016513
- 4.Mendisco F, Pemonge MH, Leblay E, et al. Where are the children? Insights from a Late Historical archaeology investigation in Saint-Martin and Saint-Barthélemy. Bioarchaeology International. 2018;2(1):4-19.
- 5.Duany J. The Puerto Rican Nation on the Move: Identities on the Island and in the United States. Chapel Hill: University of North Carolina Press; 2002.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.