اروتیک پورتوریکویی‌های سفیدپوست

پورتوریکویی‌های سفیدپوست حدود 60% از جمعیت پورتوریکو را تشکیل می‌دهند، بر اساس سرشماری 2020 ایالات متحده (US Census) برای پورتوریکو، که کاهشی قابل توجه نسبت به 75.8% گزارش‌شده در سال 2010 نشان می‌دهد؛ این کاهش به تغییر روش‌شناسی سرشماری و تغییر در خوداظهاری هویت نسبت داده می‌شود، نه به تغییر جمعیتی. این جامعه نسب خود را عمدتاً به استعمار اسپانیایی برمی‌گرداند، به‌ویژه به اسپانیایی‌های کاناری که بزرگ‌ترین منبع مهاجرت در دوران استعمار بودند: پورتوریکو بین سال‌های 1500 و 1900 نزدیک به 200,000 مهاجر کاناری یا بیشتر دریافت کرد. همچنین نسب آن به موج بسیار بزرگ مهاجرت در قرن نوزدهم برمی‌گردد که پس از فرمان سلطنتی بخشش (Royal Decree of Graces) در سال 1815 آغاز شد و مهاجران کاتولیک اروپایی از جمله فرانسوی، ایرلندی، آلمانی، کورسیکایی، ایتالیایی و دیگران را جذب کرد که از آشفتگی‌های پس از ناپلئون گریخته بودند. این جامعه در سراسر کشور پراکنده است، با تمرکز ویژه در شهرداری‌های غربی تولیدکننده قهوه (یائوکو، آدجونتاس، ماریکائو، لاس ماریاس)، جایی که استقرار کورسیکایی‌های پورتوریکویی گسترده بود، و همچنین در مناطق مرتفع مرکزی و مناطق شهری شمالی.