ونزوئلا
VEآمریکای لاتین
این کشور محل زندگی 7 گروه قومی مستند است. این صفحه داده‌های فنوتیپی و جمعیتی آن‌ها را در یک مرجع وزن‌دهی‌شده ترکیب می‌کند: رنگ پوست، ویژگی‌های چهره، بافت مو و ساختار بدن، برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی.
ترکیب جمعیتی
وزن‌های ترکیب از خوداظهاری در سرشماری‌ها و پیمایش‌های جمعیتی منتشرشده به دست آمده‌اند. هر ردیف به صفحهٔ اطلس گروه قومی پیوند دارد.
| گروه قومی | وزن |
|---|---|
 مستیزوهای ونزوئلایی | ۵۱٫۸٪ |
 ونزوئلایی‌های سفیدپوست | ۴۳٫۵٪ |
 ونزوئلایی‌های آفریقایی‌تبار | ۳٫۴٪ |
 بومیان آمازونی ونزوئلا | ۲٫۰٪ |
 وایو | ۱٫۱٪ |
 واراو | ۰٫۱٪ |
 یانومامی | ۰٫۱٪ |
نیم‌رخ فنوتیپی
جمعیت ونزوئلا الگوی اختلاط سه‌نژادی را نشان می‌دهد که ویژگی کارائیب و شمال آمریکای جنوبی است و سه ویژگی متمایز دارد که نیمرخی متفاوت نسبت به کلمبیا و کشورهای همسایه کارائیبی پدید می‌آورد: (1) اسپانیایی‌های کاناری در دوره استعمار به‌طور نامتناسبی منبع غالب مهاجرت بودند و ویژگی‌های فرهنگی و زبانی متمایزی در اسپانیایی ونزوئلایی پدید آوردند؛ (2) مهاجرت قرن بیستم بسیار گسترده بود و منابع ایتالیایی و پرتغالی بر آن غلبه داشتند، به‌علاوه جمعیت‌های قابل توجهی از اسپانیایی‌ها (پس از جنگ داخلی)، آلمانی‌ها، و لبنانی‌ها و سوری‌ها؛ (3) ورود بردگان آفریقایی از نظر جغرافیایی در منطقه ساحلی کارائیب و حوضه دریاچه ماراکایبو متمرکز بود و جمعیت‌های متمرکز افرو-ونزوئلایی پدید آورد، نه اختلاطی که در سطح کشور توزیع شده باشد. مطالعات ژنومی (Castro de Guerra et al. 2011) میانگین تبار ملی را حدود 60 درصد اروپایی، 25 درصد بومی و 15 درصد آفریقایی برآورد می‌کنند، با الگوی منطقه‌ای قوی.
سرشماری 2011 مؤسسه ملی آمار (INE) نشان می‌دهد که خودشناسی ونزوئلایی‌های سفیدپوست حدود 44 درصد است (از بالاترین سهم‌های خودشناسی سفیدپوستی در آمریکای لاتین، اگرچه به‌طور قابل توجهی پایین‌تر از آرژانتین یا اروگوئه)، در حالی که مستیزو/مورنو حدود 52 درصد و افرو-ونزوئلایی‌ها حدود 3.4 درصد هستند. مجموع بومیان ونزوئلایی (شامل وایو، واراو، یانومامی و گروه‌های دیگر) حدود 2.7 درصد است. رنگ پوست در کل جمعیت از طیف II تا VI مقیاس فیتزپاتریک را در بر می‌گیرد که در سطح ملی طیف III متداول‌ترین است. ایالت‌های آند (مریدا، تروخیو، تاچیرا) کمی روشن‌ترند و جمعیت مستیزوی قابل توجهی با تبار بومی کمی بیشتر دارند؛ منطقه ساحلی مرکزی و کاراکاس ترکیبی از جمعیت سفیدپوست و مستیزو با حضور چشمگیر ونزوئلایی‌های ایتالیایی‌تبار دارند؛ ایالت‌های ساحلی شرقی (سوکره، آنزوآتگی) و دشت‌های یانوس تیپ ظاهری تیره‌تری با سهم بیشتر تبار آفریقایی و بومی دارند؛ باروونتو (میراندا) و کوهستان آروا پرتراکم‌ترین جمعیت‌های افرو-ونزوئلایی را دارند؛ حوضه دریاچه ماراکایبو میزبان اکثریت بومی وایو در لا گوآخیرا و جمعیت‌های مستیزوی ماراکایبویی است. رنگ مو، رنگ چشم و توزیع ویژگی‌های چهره از این الگوهای منطقه‌ای پیروی می‌کنند. موج بسیار بزرگ مهاجرت پس از 2015 (برآورد بیش از 7 میلیون ونزوئلایی خارج از کشور تا 2024) ساختار جمعیتی را در کشور مبدأ به شیوه‌هایی تغییر داده که در داده‌های سرشماری 2011 منعکس نمی‌شود.
نمایی توصیفی، نه داوری دربارهٔ افراد
این صفحه مجموعهٔ وزن‌دهی‌شده‌ای از مشاهدات فنوتیپی در میان جمعیت این کشور را نشان می‌دهد که بر ترکیب جمعیتی برگرفته از منابع منتشرشدهٔ سرشماری و تبارشناسی استوار است. فنوتیپ‌ها در هر کشوری بسیار متنوع‌تر از آن چیزی هستند که این مجموعه نشان می‌دهد؛ این یک مرجع توصیفی است، نه داوری قطعی دربارهٔ هیچ فردی.
یادداشت‌های روش‌شناسی
وزن‌های ترکیب از سرشماری ملی ونزوئلا در سال 2011 (XIV Censo Nacional de Población y Vivienda 2011) به‌دست می‌آیند که جدیدترین سرشماری جامع ونزوئلاست؛ داده‌های ریزسطح کامل سرشماری 2024 که در دوره مادورو آغاز شد تا زمان تهیه این ترکیب منتشر نشده است. سرشماری 2011 خودشناسی را در دسته‌های blanco، moreno، Negro-Afrodescendiente، Indígena، Asiático و Otro ثبت کرد و پرسش بومیان امکان تعیین قوم مشخص را فراهم می‌کرد. محدودیت‌ها: (1) اصطلاحات نژادی-قومی ونزوئلا با کشورهای همسایه متفاوت است، زیرا moreno معادل غالب خودشناسی مستیزو است و نه خود mestizo، و مرز آن با blanco از نظر اجتماعی انعطاف‌پذیر است؛ (2) گروه‌های حامی آفرو-ونزوئلایی‌ها معتقدند سهم 3.4 درصدی خودشناسی به‌طور قابل توجهی جمعیت دارای تبار آفریقایی را کمتر از واقع نشان می‌دهد و تعاریف فراگیرتر به نسبت‌های 8 تا 10 درصد یا بیشتر می‌رسند؛ (3) بحران اقتصادی و موج مهاجرت بین سال‌های 2015 و 2024 ساختار جمعیتی را به‌طور چشمگیری تغییر داده است، به‌طوری که برآورد می‌شود بیش از 7 میلیون ونزوئلایی اکنون در خارج زندگی می‌کنند، عمدتاً در کلمبیا، پرو، شیلی، ایالات متحده و اسپانیا؛ (4) شعب بومی چهل‌گانه‌ای که در این مجموعه کلی قرار دارند، تنوع ظاهری بسیار زیادی دارند.
منابع اصلی
- 1.Instituto Nacional de Estadística (INE). XIV Censo Nacional de Población y Vivienda 2011. Caracas: INE; 2014.
- 2.Castro de Guerra D, Figuera Pérez C, Izaguirre MH, et al. Genetic structure of Venezuelans inferred from autosomal SNPs. Hum Biol. 2011;83(2):219-235. doi:10.3378/027.083.0204
- 3.García GO, Acevedo MJ, Castro de Guerra D. African admixture and population substructure in two Afro-Venezuelan communities. J Hum Genet. 2009;54(7):394-401. doi:10.1038/jhg.2009.51
- 4.Wright W. Café con leche: Race, Class, and National Image in Venezuela. Austin: University of Texas Press; 1990.
- 5.Civrieux M de. Watunna: An Orinoco Creation Cycle (translated David M Guss). San Francisco: North Point Press; 1980.
کشورهای دیگر این منطقه
مراجع تجمیعی فنوتیپ برای کشورهای همسایه، وزن‌دهی‌شده بر اساس ترکیب جمعیتی.