اروتیک ونزوئلایی‌های سفیدپوست

سفیدپوستان ونزوئلایی حدود 44 درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، بر اساس سرشماری 2011 مؤسسه INE. این جامعه ریشه‌های خود را عمدتاً به استقرار اسپانیایی در دوران استعمار می‌رساند (اسپانیایی‌های کاناری بزرگ‌ترین منبع مهاجرت در دوران استعمار بودند: ونزوئلا بیش از هر مستعمره اسپانیایی-آمریکایی دیگری مهاجران کاناری دریافت کرد و ویژگی‌های فرهنگی و زبانی متمایزی در اسپانیایی ونزوئلایی پدید آورد) و به امواج بسیار بزرگ مهاجرت در قرن بیستم: ایتالیایی (بزرگ‌ترین منبع منفرد مهاجرت در قرن بیستم، با حدود 5-6 میلیون ونزوئلایی با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی)، پرتغالی (به‌ویژه از جزایر مادیرا)، اسپانیایی (گالیسیایی، آستوریایی، کاناری پس از جنگ داخلی اسپانیا)، آلمانی (شهرک کوچک اما از نظر فرهنگی متمایز کولونیا توار در آراگوآ که در سال 1843 تأسیس شد)، لبنانی-سوری و گروه‌های دیگر. این جامعه در کاراکاس، منطقه ساحلی مرکزی، ماراکایبو، والنسیا و شهرهای آند (مریدا، سن کریستوبال) متمرکز است. زیرجامعه‌های ایتالیایی-ونزوئلایی و پرتغالی-ونزوئلایی بزرگ و از نظر فرهنگی برجسته‌اند.