اروتیک نوماتسیگنگا

Nomatsiguenga از کوچک‌ترین مردمان آراواک در جنگل‌های مرکزی پرو هستند و در بیشتر طول تاریخ ثبت‌شده‌شان، بیگانگان حاضر نبودند آنان را اصلاً به‌عنوان یک قوم جداگانه ببینند. مبلغان مذهبی، مقامات دولتی و سرشماران آنان را زیر عنوان “Campa” و در کنار همسایگانشان Asháninka که بسیار پرشمارترند طبقه‌بندی می‌کردند. نام خودشان بر پایه واژه‌ای ساخته شده که به معنای مردم است، همان ریشه‌ای که نام Matsigenka را در جنوب‌شرق می‌سازد، با پیشوندی برای اول شخص که معنایی نزدیک به «مردم من» به آن می‌دهد. این اصرار بر شمرده شدن بر اساس شرایط خودشان هنوز سیاستشان را شکل می‌دهد.

سرزمین اصلی آنان دره Pangoa در استان Satipo در خونین است، جایی که کوه‌های شرقی آند به حوضه آمازون فرو می‌ریزند. جوامع ایشان در کنار رودخانه‌های Sonomoro، Anapati و بخش بالادست Pangoa قرار دارند، در جنگل‌های شیب‌دار دامنه‌کوه که اکنون به‌شدت به مزارع قهوه و کاکائو تبدیل شده‌اند. این زبان به شاخه Kampan از زبان‌های آراواک تعلق دارد، در کنار Asháninka، Ashéninka، Matsigenka، Caquinte و Nanti. آن‌قدر به زبان همسایگانش نزدیک است که خویشاوندی‌اش آشکار است، و آن‌قدر متفاوت که گویشور Nomatsiguenga و گویشور Asháninka نمی‌توانند به‌سادگی وارد گفت‌وگو شوند. چندین هزار نفر به آن سخن می‌گویند که بسیاری‌شان به اسپانیایی نیز مسلط‌اند و در جوامع مختلط، به Asháninka. این زبان الفبای رسمی دارد و در مدارس دوزبانه جایگاه دارد.

فرانسیسکن‌ها در دهه 1670 به دره رسیدند و در Sonomoro یک مأموریت تأسیس کردند. شورشی که به رهبری Juan Santos Atahualpa در سال 1742 رخ داد، مأموریت‌ها و سربازان را از جنگل‌های مرکزی بیرون راند، و منطقه برای بیش از یک قرن تا حد زیادی برای بیگانگان بسته ماند. هجوم واقعی بعدها با جاده قرن بیستم و با مهاجرانی از آند آمد که به دنبال زمین‌های قهوه‌کاری از پی آن آمدند. سپس، در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 1990، Shining Path به Satipo وارد شد. خانواده‌هایی از Nomatsiguenga و Asháninka کشته شدند، به اردوگاه‌های شورشیان اجباری فرستاده شدند یا از روستاهایشان رانده شدند، و بازماندگان کمیته‌های مسلح دفاع از خود سازمان دادند تا آنان را بیرون کنند. بیشتر زندگی اجتماعی امروز، از سندهای مالکیت زمین تا فدراسیونی که با Asháninka در Pangoa دارند، پس از آن جنگ بازسازی شد.

زندگی روزمره بر پایه باغ‌های کاساوا، ماهیگیری، کمی شکار و درآمد نقدی از قهوه و کاکائو می‌چرخد. آبجوی کاساوای تخمیرشده، masato، هنگام دیدار مهمانان، کار دسته‌جمعی یا جشن گرفتن سرو می‌شود. کلیساهای انجیلی و کاتولیک هر دو جا افتاده‌اند و روی اندیشه‌های کهن‌تر درباره ارواح صاحب جنگل و درمانگرانی که با تنباکو و آیاهواسکا کار می‌کنند، لایه‌لایه قرار گرفته‌اند.