اروتیک آلوکوها

آلوکو‌ها ماروون‌هایی هستند، یعنی نوادگان آفریقایی‌هایی که از بردگی در مزارع استعماری هلندی‌ها در شرق سورینام گریختند و در دل جنگل بارانی جامعه‌ای آزاد ساختند. آنچه آن‌ها را در میان شش قوم ماروون گویان متمایز می‌کند، مکانی است که سرانجام در آن جای گرفتند. نیروهای استعماری از روی رودخانه‌های مرزی آن‌ها را تعقیب کردند و امروز آن‌ها قومی ماروون هستند که محکم‌تر از همه در گویان فرانسه ریشه دارد. سرزمین اصلی آن‌ها در بالادست رودخانه لاوا قرار دارد، بخشی از رودخانه ماروئنی که دو کشور را از هم جدا می‌کند، در اطراف Papaïchton و Maripasoula. نام خودشان از رهبری در آغاز تاریخ‌شان به نام آلوکو گرفته شده است. فرانسوی‌ها مدت‌ها آن‌ها را Boni می‌نامیدند، به نام فرمانده جنگی که نامش برای کل قوم به کار رفت.

این تاریخ پیش‌زمینه نیست، بلکه ستون فقرات هویت آلوکو است. در دهه‌های 1760 و 1770 میلادی، گریختگان از روستاهای مستحکم پنهان در باتلاق‌ها جنگ چریکی بی‌وقفه‌ای علیه هلندی‌ها به راه انداختند. سرباز John Gabriel Stedman گزارشی شناخته‌شده از لشکرکشی‌ها علیه مردم Boni بر جای گذاشت. در سال 1793 Boni به دست ماروون‌های Ndyuka کشته شد که با دولت استعماری صلح کرده بودند. بازماندگان دهه‌ها زیر سلطه Ndyuka زیستند، پیش از آن‌که در قرن نوزدهم جایگاه مستقلی در سمت فرانسوی به دست آورند. نام نیاکانی که آن دوران را گذراندند هنوز در آیین‌ها اعتبار دارد.

آلوکو‌ها به زبانی از گونه Nenge سخن می‌گویند، یعنی یک زبان کریول مبتنی بر انگلیسی که با همسایگان خود، Ndyuka و Pamaka، مشترک است. سه گونه آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که گویندگانشان به‌آسانی یکدیگر را می‌فهمند. Nenge با Sranan Tongo، زبان مشترک سورینام، خویشاوند است، در حالی که فرانسوی زبان مدرسه و دولت است. جامعه بر پایه تبارهای مادری سازمان یافته است و یک رئیس عالی به نام gaanman در کنار سرکردگان روستاها کار می‌کند. آیین بر محور نیاکان، ارواح و پیشگویان می‌چرخد و در کنار مسیحیت، عمدتاً کاتولیک، وجود دارد و بسیاری از خانوارها از هر دو بهره می‌گیرند. مراسم تدفین رویدادهای جمعی بزرگی هستند که چند روز ادامه دارند و آیینی جداگانه به نام puu baaka رسماً دوره سوگ را به پایان می‌برد.

فرهنگ آلوکو را می‌توان دید. حکاکان tembe را، که طرح‌های هندسی درهم‌تنیده‌اند، روی پاروها، چهارپایه‌ها، درها و شانه‌ها حک می‌کنند. رقص awasa که با زنگوله‌هایی بسته‌شده به مچ پا اجرا می‌شود، در جشنواره‌ها مایه افتخار است. در دهه‌های 1960 و 1970 دولت فرانسه با ایجاد شهرداری‌های جدید، مدرسه و کمک‌های رفاهی به عمق سرزمین داخلی نفوذ کرد. از آن زمان بسیاری از آلوکو‌ها به پایین رودخانه، به Saint-Laurent-du-Maroni، Kourou و Cayenne کوچ کرده‌اند، در حالی که استخراج غیرقانونی طلا بر رودخانه‌ای که ترک کرده‌اند فشار می‌آورد. تدفین‌ها و تعهدات تباری هنوز مردم را به بالادست رودخانه بازمی‌گردانند.