اروتیک چارکاس‌ها

شارکاس‌ها مردمی آیمارازبان در جنوب کوهستان‌های آند بودند، یکی از فرمانروایی‌هایی که پس از فروپاشی تیواناکو شکل گرفت. آنان بلندی‌ها و دره‌های آنچه امروز شمال پوتوسی و چوکیساکا در بولیوی خوانده می‌شود را در اختیار داشتند تا آنکه حکومت استعماری اسپانیا در سده‌های شانزدهم و هفدهم ساختار سیاسی آنان را از هم پاشید. نوادگان آنان جماعت‌های ایلو در اطراف ساکاکا و چایانتا هستند که بیشترشان امروز به کچوا یا آیمارا سخن می‌گویند. نامشان بیش از خودشان دوام آورد، به شیوه‌ای که کمتر نام آندی چنین کرد: به یک دادگاه عالی اسپانیایی، به یک ایالت استعماری و برای مدتی به شهری داده شد که اکنون سوکره نام دارد. مرکزشان ساکاکا بود و سرزمینشان به همان شیوه‌ای اداره می‌شد که فرمانروایی‌های آندی به طور کلی، یعنی به صورت عمودی چیده شده، نه گسترده و هموار. گله‌های لاما و آلپاکا و مزارع سیب‌زمینی در پونای سرد قرار داشتند، در حالی که خویشاوندان به دره‌های گرم‌تر، برخی به سوی کوچابامبا، فرستاده می‌شدند تا ذرت بکارند. شارکاس‌ها با همسایگان جنوبی‌شان، کاراکارا که پایتخت‌شان ماچا بود، در کنفدراسیونی متحد بودند که مورخان امروز آن را چارکا-کاراکارا می‌نامند. اقتدار از طریق امیران موروثی به نام mallku اعمال می‌شد و جامعه به دو نیمه بالایی و پایینی تقسیم می‌شد، نظام نیمه‌ای که هنوز ایلوهای منطقه را سازمان می‌دهد.

اینکا آنان را در سده پانزدهم جذب کرد و شرایط این جذب مایه افتخارترین چیز برای شارکاس‌ها بود. آنان همراه با کاراکارا، چوئیس و چیچاس، به عنوان سرباز در خدمت اینکا بودند و در ازای آن از سخت‌کاری‌های عادی معاف شدند. گروه‌های شارکا در طول امپراتوری تا شمال، در لشکرکشی‌هایی که امروز در اکوادور قرار دارد، جنگیدند. ما این را می‌دانیم زیرا بزرگانشان آن را کتبی ثبت کردند: Memorial de Charcas در سال ۱۵۸۲، عریضه‌ای به تاج اسپانیا که سابقه نظامی را دلیل شایستگی اشراف بومی برای امتیازات در نظام جدید معرفی می‌کند. این هنوز یکی از روشن‌ترین بیان‌ها از چگونگی درک نخبگان آندی از گذشته خودشان است. اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۳۸ با نیرویی زیاد رسیدند، زمانی که هرناندو و گونزالو پیزارو به منطقه پیش راندند و بزرگان شارکا و کاراکارا پس از مقاومتی ناکام در دره‌های کوچابامبا تسلیم شدند. سپس نقره آمد. معادن پورکو و پوتوسی در سرزمین کنفدراسیون قرار داشتند و سخره‌ی میتا نسل‌ها از مردم آن بهره گرفت. دادگاه سلطنتی شارکاس که در سال ۱۵۵۹ تأسیس شد و در لاپلاتا مستقر بود، به تمام پرو علیا نام استعماری‌اش را داد. دین پیش از فتح بر ارواح کوهستان، نیاکان و زیارتگاه‌های منطقه‌ای متمرکز بود که زیارتگاه پورکو از بهترین مستندات آن است. کاتولیک‌گری روی آن نشانده شد و در شمال پوتوسی هنوز این دو با هم درآمیخته‌اند.