اروتیک چاچی‌ها

چاچی‌ها مردم رودخانه‌های شمال‌غرب اکوادور هستند، و این تعبیری مجازی نیست. جهان آنان پیرامون Cayapas، Onzole، Canande و Santiago سازمان یافته است، آبراهه‌هایی که هم‌زمان نقش راه، انبار غذا و مرز ملکیت را در جنگل مرطوب و کم‌ارتفاع استان Esmeraldas ایفا می‌کنند. خانوارها در امتداد کرانه‌ها به فاصله‌ی زیادی از یکدیگر سکونت دارند، در خانه‌های چوبی باز که روی ستون‌هایی بالای زمین و زیر سقف‌های برگ نخل ساخته شده‌اند و دیواری چندان ندارند. همین پراکندگی است که مراکز آیینی را مهم می‌کند: خانواده‌ها برای عید پاک، کریسمس و دیگر تاریخ‌های ثابت به آنجا گرد می‌آیند، و هر مرکز رئیسی دارد که اقتدارش بر قانع‌سازی و قضاوت استوار است نه بر زور. اختلافاتی که در جای دیگر به دادگاه کشیده می‌شود، در آنجا و در حضور همگان فیصله می‌یابد.

خود را چاچی می‌نامند، به معنای نزدیک به «مردم»، و زبانشان را Cha'palaa می‌خوانند، یعنی گفتار مردم. این زبان به خانوادهٔ کوچک Barbacoan تعلق دارد که نزدیک‌ترین خویشاوند زنده‌اش Tsafiki است، زبانی که Tsachila در داخل سرزمین به آن سخن می‌گویند. این زبان هیچ پیوندی با Quechua یا با زبان اسپانیایی که از هر سو فشار می‌آورد ندارد، و بقای آن در استانی که این‌چنین در معرض قطع درختان و کشاورزی مزرعه‌ای قرار دارد امری مسلم نیست. روایت شفاهی چاچی‌ها می‌گوید نیاکانشان از ارتفاعات نزدیک Ibarra فرود آمدند و از برابر اسپانیایی‌ها به سرزمینی عقب نشستند که فاتحان نمی‌خواستند. آنچه بر ساحل یافتند، قومی دیگر بود که تحت فشار به آنجا آمده بودند: Afro-Esmeraldenos، که از نسل آفریقایی‌هایی‌اند که در قرن شانزدهم گریختند یا کشتی‌هایشان در این سواحل غرق شد. پس از آن چهار قرن همجواری آمد، با تجارت، وصلت، بدگمانی متقابل و موسیقی مشترک، و ماریمبایی که در جشنواره‌ای از چاچی‌ها شنیده می‌شود به همان گفت‌وگوی طولانی تعلق دارد.

کاتولیسیسم زود وارد شد و ماند، هرچند به شکلی که بیشتر کشیشان نامنظم می‌شمارند، و در کنار شفا‌دهندگانی که ارواحی را که گمان می‌رود سبب بیماری‌اند درمان می‌کنند. مأموریت‌های انجیلی در دهه‌های اخیر نفوذ واقعی‌ای پیدا کرده‌اند. در بیرون از اکوادور، چاچی‌ها بیشتر به بافندگی شناخته می‌شوند: سبد، حصیر و تور خوابی که از نخل rampira بافته می‌شوند و در پایین‌دست رودخانه و هرچه بیشتر برای خریدارانی فروخته می‌شوند که هرگز به بالادست رودخانه نمی‌آیند. قلمرو آنان اکنون از یک سو با یک ذخیره‌گاه حفاظت‌شده و از سوی دیگر با امتیازهای کشت نخل روغنی و چوب هم‌مرز است، و فدراسیونی که از سوی مراکز چاچی سخن می‌گوید بیشتر انرژی‌اش را دقیقاً صرف همین مرز می‌کند.