اروتیک گوارانی-کایواها

گوارانی-کائووا جهان خود را حول یک واژه سامان می‌دهند: tekoha، یعنی جایی که یک قوم بتواند بر پایهٔ شیوهٔ زیست خودش زندگی کند. تِکوها هم‌زمان جنگل، مزرعه، گور و خویشاوندان است و این اندیشه پشت تقریباً هر خبری قرار دارد که این قوم در چهل سال گذشته در برزیل ساخته است. نام کائووا معمولاً به ka'a o gua بازگردانده می‌شود که به معنای «آنان که از جنگل بلند هستند» است، و این با سرزمینی تطابق دارد که زمانی در جنوب کنونی ایالت ماتو گروسو دو سول و شمال‌شرق پاراگوئه در اختیار داشتند. در پاراگوئه همین قوم با نام پای تاویترا شناخته می‌شود. زبان آنان به شاخهٔ توپی-گوارانی تعلق دارد و با گوارانی پاراگوئه‌ای و با زبان‌های دیگر اقوام گوارانی مانند نیاندوا و مبیا خویشاوندی نزدیک دارد. در بیشتر جوامع هنوز این زبان، زبان گفتار خانگی است. آنان سرزمین خود را مرحله‌به‌مرحله از دست دادند. در دهه‌های پس از جنگ پاراگوئه، شرکت ماته لارانجیرا حق برداشت یربا ماتهٔ وحشی را در سراسر قلمرو کائووا داشت و برای این کار به نیروی کار کائووا وابسته بود. میان سال‌های 1915 و 1928، سازمان حمایت از بومیان برزیل هشت سرزمین اختصاصی کوچک را مشخص کرد و خانواده‌های پراکنده را به آن‌ها راند، و بقیهٔ زمین‌ها را برای دامداری و بعدها برای کشت سویا و نیشکر گشود. دورادوس، شناخته‌شده‌ترین این سرزمین‌های اختصاصی، از پرجمعیت‌ترین مناطق بومی کشور است. از دههٔ 1980 جوامع با retomadas، یعنی بازتصرف تِکوهاهای نیاکانی، پاسخ داده‌اند. خانواده‌ها اغلب سال‌ها در کنار جاده‌ها یا در حاشیهٔ مزارع چادر می‌زنند، در حالی که پرونده‌های زمین معطل می‌مانند. رهبران کشته شده‌اند و نرخ خودکشی جوانان در این سرزمین‌های اختصاصی از بالاترین نرخ‌های ثبت‌شده در برزیل است.

زندگی آیینی به‌طور سنتی حول ñanderu و ñandesy سامان داشته است، یعنی رهبران نیایش مرد و زن. سرودهای آنان با کمک جغجغهٔ کدویی mbaraka و لوله‌های بامبوی کوبه‌ای به نام takuapu به ریتم نگه داشته می‌شود و ممکن است در تمام طول شب ادامه یابد. کائووا آن‌ها را راهی برای حفظ نظم جهان می‌دانند، نه نمایش. برخی جوامع هنوز jerosy puku را برگزار می‌کنند، مراسم بلندی که ذرت تازه را برکت می‌دهد، و kunumi pepy، آیین تشرف پسران که در آن لب پایین را برای جاگذاری یک درپوش صمغی به نام tembetá سوراخ می‌کردند. کلیساهای پنطیکاستی به سرعت در سرزمین‌های اختصاصی پرجمعیت گسترش یافته‌اند و بسیاری از خانواده‌ها اکنون میان کلیسا و خانهٔ نیایش در کشاکش‌اند. زیربنای همهٔ این‌ها خانوادهٔ گسترده‌ای است که دور یک زوج سالخورده گرد آمده است. این گروه است که با هم می‌کارد، با هم جابه‌جا می‌شود و، در یک retomada، با هم به زمین بازمی‌گردد.