اروتیک سکویا

سکویا قومی رودخانه‌نشین و کوچک در غرب آمازون است. آنچه آنها را کنار هم نگه می‌دارد زبان مشترک، مجموعه‌ای از رودخانه‌ها و تاریخی طولانی با یاگه است. در اکوادور خود را Siekopai می‌نامند و شاخه‌ای که در پرو زندگی می‌کند به Airo Pai معروف است. در هر دو نام، pai به معنای مردم است. در اکوادور جامعه‌های آنها در امتداد رودخانه‌های آگواریکو، کویابنو و شوشوفیندی در استان سوکومبیوس قرار دارند. در پرو آنها در کنار رودخانه‌های کوچک‌تری زندگی می‌کنند که به پوتومایو و ناپو می‌ریزند، در منطقه لورتو. مرز میان دو کشور از مردمی که آنها را از هم جدا می‌کند جوان‌تر است.

زبان آنها، پایکوکا، به شاخه غربی خانواده توکانویی تعلق دارد. این زبان به زبان سیونا نزدیک است. این دو قوم روستاهای مشترک داشته‌اند و با یکدیگر ازدواج کرده‌اند، و بیگانگان اغلب آنها را یک جمعیت واحد سیونا-سکویا به شمار آورده‌اند، هرچند هر کدام خود را اداره می‌کند. همسایگان کوفان و کیچوای آنها به زبان‌هایی سخن می‌گویند که هیچ ارتباطی با زبان آنها ندارد. در قرن هفدهم، میسیونرهای یسوعی در کنار رودخانه ناپو نیاکان سکویا را Encabellados نامیدند، یعنی موی‌بلندان. لباس سنتی سکویا یک تونیک نخی تا زانو، گردنبندهای دانه‌ای و رنگ قرمز آچیوته بر صورت است، و مردم هنوز آن را در مراسم و گردهمایی‌های جامعه می‌پوشند.

زندگی معنوی حول یاگه شکل گرفته بود، نوشیدنی‌ای که از یک پیچک جوشانده می‌شود و در خارج بیشتر با نام آیاهواسکا شناخته می‌شود. در جلسات یاگه که معالجان باتجربه رهبری می‌کردند، مردم بیماری را درمان می‌کردند، به جهان ارواح نگاه می‌کردند و دانش را به نسل جوان منتقل می‌کردند. فرناندو پایاگواخه، معالج سکویا، آموزش طولانی خود را در زندگی‌نامه‌اش با عنوان El bebedor de yajé شرح داده است. مبلغان انجیلی در اواسط قرن بیستم آمدند و امروز بسیاری از سکویاها خود را مسیحی می‌نامند. اما آیین یاگه همراه با آنها از میان نرفت.

یکصد سال اخیر سخت بوده است. تاجران لاستیک و بیماری جامعه‌ها را خالی کردند. جنگ 1941 میان اکوادور و پرو سرزمین آنها را به دو نیم کرد. رونق نفتی که از اواخر دهه 1960 آغاز شد و پس از آن مزارع نخل روغنی، سرزمین سکویا در اکوادور را در میان گرفت. پاسخ آنها سازمان‌دهی و مراجعه به دادگاه بوده است. سیکوپای‌ها سال‌ها برای ادعای خود بر Pë'këya، منطقه‌ای اجدادی در لاگارتوکوچا روی مرز پرو که در ذخیره‌گاه کویابنو ادغام شده بود، پافشاری کردند و دادگاه‌های اکوادور به نفع آنها رأی دادند. آنها هنوز قوم کوچکی‌اند و بیشتر سکویاهای امروز علاوه بر پایکوکا به اسپانیایی هم سخن می‌گویند.