اروتیک چیکیتانوها

چیکیتانو مردمی بومی هستند که در دشت‌های گرمسیری کم‌ارتفاع شرق بولیوی، در منطقهٔ چیکیتانیا در استان سانتا کروز، زندگی می‌کنند و حضوری کوچک‌تر آن‌سوی مرز در ایالت ماتوگروسوی برزیل دارند. آن‌ها به زبان چیکیتانو، که به آن Besïro نیز گفته می‌شود و عموماً زبانی منزوی طبقه‌بندی می‌شود، سخن می‌گویند و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های بومی دشت‌های کم‌ارتفاع بولیوی هستند که تاریخ ویژهٔ میسیون‌های مذهبی‌شان آن‌ها را شکل داده است.

جامعه و معیشت

بخش بزرگی از هویت چیکیتانو در شهرک‌های میسیونری یسوعی شکل گرفت؛ شهرک‌هایی که در اواخر سده‌های هفدهم و هجدهم بنیان نهاده شدند و در آن‌ها مردمان گوناگون گرد آورده، آموزش مسیحی داده و در جامعه‌هایی سازمان‌دهی می‌شدند. شش تا از این شهرک‌ها، از جمله سن خاویر، کنسپسیون و سن ژوزهٔ چیکیتوس، با کلیساهای چوبی شگفت‌انگیز خود باقی مانده‌اند و یونسکو در سال 1990 آن‌ها را به‌عنوان میراث جهانی ثبت کرد. پس از اخراج یسوعیان از آمریکای اسپانیایی در سال 1767، خود چیکیتانوها سنت مشهور موسیقی مقدس باروک را زنده نگه داشتند که امروز در جشنواره‌ای بین‌المللی که هر دو سال یک‌بار برگزار می‌شود احیا می‌گردد. جوامع با کشت ذرت، کاساوا، برنج و موز، و همچنین پرورش دام، شکار، ماهی‌گیری و صنایع دستی، در چشم‌اندازی از جنگل خشک و ساوانا امرار معاش می‌کنند. اداره محلی، سازمان بومی را با زندگی کلیسایی و شهرداری ترکیب می‌کند و آیین کاتولیک در چرخهٔ سالانهٔ جشن‌ها عمیقاً ریشه دوانده است.

ظاهر و زیورآلات

پوشش روزمرهٔ چیکیتانو مدرن و عملی است، مناسب آب‌وهوای گرم دشت‌ها، و تفاوت چندانی با پوشش همسایگان روستایی‌شان ندارد. روشن‌ترین نمود بصری این فرهنگ در جشن‌های مذهبی دیده می‌شود، جایی که رقصندگان و نوازندگان سرپوش‌های پرِ پرندگان، نقاب‌های چوبی حجاری‌شده و لباس‌هایی می‌پوشند که با تقویم میسیون‌ها و سنت‌های کهن‌تر پیوند دارند. صنایع دستی شامل بافندگی، منبت‌کاری چوب و ساخت سازهای زهی است که زمانی در ارکستر میسیون‌ها نواخته می‌شدند. زیورآلات شخصی در زندگی روزمره ساده است و چیکیتانوها کمتر به آرایش بدن شهرت دارند و بیشتر به کلیساهای باروک، موسیقی و نقاب‌های جشنی که چشم‌انداز فرهنگی چیکیتانیا را تعریف می‌کنند شناخته می‌شوند.