اروتیک کاوسکار

کاوِسکارها مردم قایق‌نشین کانال‌های غرب پاتاگونیا هستند، هزارتوی فیوردها، جزیره‌ها و دره‌های غرق‌شده‌ای که در امتداد ساحل شیلی از خلیج پناس تا تنگهٔ ماژلان ادامه دارد. هزاران سال آنان روی آب زیستند، به شیوه‌ای که کمتر ملتی در هیچ جای دیگر به آن رسیده است: خانهٔ هر خانواده قایقی پوستی بود که آتشی روی بستری از شن و گل در میانهٔ آن می‌سوخت، و خشکی جایی بود که قایق را به آن می‌کشیدند، کلبهٔ گنبدی از شاخه‌های خم‌شده و پوست می‌ساختند و سپس کوچ می‌کردند. زنان به غواصی می‌پرداختند و برای گرفتن صدف، کلاهک‌ها و خارپوست دریایی به آبی می‌رفتند که دمایش اندکی بالاتر از نقطهٔ انجماد بود. مردان با نیزه و فلاخن، شیر دریایی، سمور دریایی و پرندگان دریایی شکار می‌کردند. در این منطقه بیشتر روزهای سال باران می‌بارد و کاوِسکارهای پیشین شنل شیر دریایی یا سمور دریایی بر شانه داشتند و جز آن تقریباً چیزی نمی‌پوشیدند، و برای تاب آوردن سرما به چربی و عمری در معرض هوا تکیه داشتند.

زبان، که آن را Kawésqar هم می‌نامند، زبانی منزوی است و هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد، هرچند بیگانگان مدت‌ها این مردم و زبانشان را با نام Alacalufe می‌شناختند، نامی که خودشان هرگز به کار نمی‌بردند. گویشورانش جهان را با دقتی تقسیم کردند که کانال‌ها ایجاب می‌کند: jáutok برای آب‌های داخلی آرام که خانواده‌ها می‌توانستند در آن سفر کنند، و málte برای ساحل بیرونی و بی‌پناه. Yaghan در جنوب، کوچ‌نشینانی قایق‌نشین بودند با زبانی بی‌ارتباط؛ Selk'nam آن سوی تنگه، شکارچیان خشکی بودند؛ Chono در شمال به کلی ناپدید شده‌اند. تنها شمار اندکی گویشور روان باقی مانده‌اند، که بیشترشان سالخورده‌اند، و این زبان عبارت به عبارت توسط اعضای جامعه و زبان‌شناسانی که با هم کار می‌کنند ثبت می‌شود.

تماس‌ها آهسته آغاز شد و سپس فاجعه‌بار شد. فوک‌گیران، نهنگ‌گیران و نقشه‌برداران نیروی دریایی از قرن شانزدهم به این منطقه آمدند و بیماری و گاه خشونت را با خود آوردند. در سال ۱۸۸۱ یازده کاوِسکار ربوده و به اروپا فرستاده شدند تا در پاریس، برلین و زوریخ به نمایش گذاشته شوند؛ بیشترشان در همان سال مردند و بقایای پنج تن از آنان سرانجام در سال ۲۰۱۰ به شیلی بازگردانده و به خاک سپرده شد. تا دهه‌های ۱۹۳۰، دولت شیلی بازماندگان را در یک سکونتگاه واحد در Puerto Edén روی جزیرهٔ Wellington گرد آورده بود که امروز نیز چند خانواده در آن زندگی می‌کنند. بیشتر کسانی که امروز خود را کاوِسکار می‌دانند، که در آخرین سرشماری چند هزار نفر بودند، در Punta Arenas و Puerto Natales زندگی می‌کنند و فعالیت سازمانی‌شان از بقا به سرزمین تغییر یافته است: مخالفت با مزارع پرورش ماهی آزاد در فیوردها و نقشی در پارک ملی عظیم Kawésqar که در سال ۲۰۱۸ ایجاد شد. باورهای سنتی بر این بود که جهان زیر نظر ارواح هوا و دریا قرار دارد و، بنا بر روایت‌های مبلغان مذهبی، آفریدگاری دورافتاده نیز بر آن نظارت دارد؛ کاتولیسیسم دیرهنگام رسید و جای سبکی دارد.