اروتیک گوارایوها

گوارایوس‌ها مردمی هستند که به زبان گوارانی سخن می‌گویند، در جایی که هیچ کس دیگری به زبانی شبیه آن سخن نمی‌گوید. سرزمین مادری آنان دشت‌های کم‌ارتفاع شرق بولیوی است، استانی که نام آنان را بر خود دارد در شمال ایالت سانتاکروز، جایی که جنگل‌های خشک فصلی چیکیتانو به جنگل‌های بارانی آمازونی تبدیل می‌شوند و زمین به سوی رودهای بلانکو و سان مارتین هموار می‌شود. گوارایو، زبان آنان، به شاخهٔ توپی-گوارانیِ خانوادهٔ توپیان تعلق دارد؛ نزدیک‌ترین خویشاوندان آن سیریونو و یوکی هستند و دورتر از آن، گوارانیِ پاراگوئه. همسایگان آنان به زبان‌هایی سخن می‌گویند که هیچ ارتباطی با زبان آنان ندارد: چیکیتانو در شرق هیچ خویشاوند قطعی‌ای ندارد، و موخنیو در شمال غرب از خانوادهٔ آراواکان است. توضیح رایج، مهاجرت است: نیاکانی که مدت‌ها پیش از آمدن اسپانیایی‌ها از جهان گوارانی به سوی شمال کوچیدند و در جنگلی که مال آنان نبود ساکن شدند. گوارایو بهتر از بیشتر زبان‌ها پایدار مانده است: در خانه‌ها به آن سخن گفته می‌شود، در مدارس محلی تدریس می‌شود، و در قانون اساسی 2009 در میان زبان‌های رسمی بومی بولیوی نام برده شده است.

فرانسیسکن‌ها در دههٔ 1820 رسیدند و شهرک‌های مأموریتی را بنیاد نهادند که هنوز محور زندگی گوارایوس‌ها هستند: آسنسیون د گوارایوس، اوروبیچا، یاگوارو، یوتائو، سان پابلو. دولت بولیوی در سال 1939 مأموریت‌ها را از کلیسا جدا کرد، اما آنچه پس از آن آمد رهایی نبود، بلکه نظام پاترون، کار اجباری در برابر بدهی، اردوگاه‌های چوب‌بری و انتقال آرام زمین از دستی به دست دیگر بود. دو چیز از آن قرن سالم به در آمد. یکی موسیقی است. اوروبیچا از یک گروه کر و ارکستر با شهرت جدی پشتیبانی می‌کند، کودکان در سنین پایین ویولن را آغاز می‌کنند، رپرتوار آنان از باروک دوران مأموریت‌ها تا آهنگ‌های خودشان را دربر می‌گیرد، و این شهرک به همان اندازه به خاطر ننوهای دست‌بافت و گلدوزی‌اش شناخته می‌شود. دومی زندگی دینی‌ای است که ظاهری کاتولیک دارد اما در لایه‌های زیرین تنها کاتولیک نیست: شخصیت نیایی تاموی، پدربزرگ، که به سوی شرق رفت، و راه درازی که مردگان می‌پیمایند تا به او برسند، با آزمون‌هایی که در مسیر تعبیه شده‌اند. از دههٔ 1990 به این سو، نزاع بر سر زمین بوده است: سند مالکیت جمعی‌ای که بخش بزرگی از استان را دربر می‌گیرد و پیوسته با امتیازهای چوب‌بری، گسترش کشت سویا و مهاجرانی که از ارتفاعات به درون می‌آیند تکه‌تکه می‌شود، و این نزاع از راه سازمان خودشان و گاهی در درون آن پیش برده می‌شود. امروزه بیشتر گوارایوس‌ها در همان شهرک‌های مأموریتی زندگی می‌کنند، برنج و ذرت و کاساوا می‌کارند و در چوب‌بری کار می‌کنند. در جشن‌ها تیپوی و تاج‌های پر بیرون می‌آید. در بقیهٔ سال، شلوار جین است.