اروتیک شوکلنگ

برای بیشتر دو قرن گذشته، بیگانگان شوکلنگ‌های ایالت سانتا کاتارینا در جنوب برزیل را تقریباً با هر نامی جز نام خودشان می‌خواندند. مهاجران آنان را «بوگریس» می‌نامیدند که نامی توهین‌آمیز بود. مأموران رسمی «بوتوکودوس» می‌نوشتند، به نام سدادهٔ لبی که برخی مردان در لب پایینی خود می‌گذاشتند. مردم‌شناسان نخستین، آنان را ذیل کاینگانگ یا آویکوما ثبت کردند. نام خودشان Laklãnõ است و امروز اغلب همراه با Xokleng به کار می‌رود. پیش از استعمار، دسته‌های مستقل میان جنگل اقیانوس اطلس مرطوب دره‌های ساحلی و فلات کاج آرکاریا در بالای آن جابه‌جا می‌شدند. آنان با کمان‌های بلند شکار می‌کردند و دانه‌های کاج را که در ماه‌های سرد می‌رسند گرد می‌آوردند. زبانشان که آن را Xokleng یا Laklãnõ هم می‌نامند، به شاخهٔ جنوبی Jê از خانوادهٔ Macro-Jê تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوند آن کاینگانگ است که مردم همسایه‌ای بسیار پرجمعیت‌تر در ارتفاعات داخلی به آن سخن می‌گویند. این دو زبان خویشاوندند اما متمایزند. پرتغالی اکنون بر زندگی روزمره مسلط است و مدارس در محل زیست به زبان آموزش می‌دهند تا گفتن آن ادامه یابد.

تاریخ جدید آنان به سال 1914 گره می‌خورد. برای دهه‌ها، مستعمره‌های آلمانی و ایتالیایی در درهٔ Itajaí به سرزمین شوکلنگ‌ها تجاوز کرده بودند و مهاجران و مقام‌های محلی به مردان مسلحی که بوگریروس نامیده می‌شدند پول می‌دادند تا به اردوگاه‌هایشان حمله کنند. در آن سال، ادواردو دِ لیما ای سیلوا هورهان، مأمور سازمان حمایت از بومیان برزیل، با گروهی در بالادست Itajaí تماس صلح‌آمیز برقرار کرد. کشتارها متوقف شد، اما بیماری به دنبال آن آمد و جمعیت را به شدت کاهش داد. بازماندگان در جایی اسکان یافتند که اکنون سرزمین بومی Ibirama-Laklãnõ نام دارد و آن را با خانواده‌های کاینگانگ و گوارانی شریک‌اند. در اواخر قرن بیستم، سد شمالی که برای حفاظت از شهرهای پایین‌دست مانند Blumenau در برابر سیل ساخته شد، زمین‌های دره را از محدودهٔ این محل گرفت. بعدها، اختلافی بر سر مرزهای سرزمین به دیوان عالی کشور برزیل کشید. در آن پرونده، در سال 2023، دادگاه معیار زمانی را رد کرد، یعنی این ایده که حقوق زمین بومیان به اشغال زمین در روزی بستگی دارد که قانون اساسی 1988 لازم‌الاجرا شد. با این حال، کنگره به‌زودی این آموزه را در قانون گنجاند و مبارزه ادامه دارد.

بیشتر شوکلنگ‌های امروز مسیحیان انجیلی‌اند و کلیساهای پنطیکاستی که از میانهٔ قرن بیستم آنجا ریشه دوانده‌اند، بخش بزرگی از زندگی روستا را سامان می‌دهند. شکل‌های کهن‌تر هنوز در حافظه و در احیای عمدی باقی‌اند. انسان‌شناس Greg Urban داستان‌های پیدایش را ثبت کرد که به‌صورت گفتگوی آیینی اجرا می‌شوند و هجا به هجا میان دو مرد روایت می‌شوند.